แต่คนเดียว จ้าวเข่อหรันเพียงแย้มยิ้มบาง มิคิดเปิดโปง เพราะยิ่งถูกยกย่องสูงเท่าใด เมื่อตกลงมาก็ยิ่งเจ็บปวดยิ่งนัก…. มิใช่หรือ?
เดิม
หลังจากพักฟื้นหลายวัน ในที่สุดร่างกายของนางก็กลับมาแข็งแรงดัง
“คุณหนู วันนี้พวกเราออกนอกจวนไปเดินเล่นดีหรือไม่เจ้าคะ?”
หลงเอ๋อร์เอ่ยอย่างตื่นเต้น
“ท่านนอนพักมาหลายวันแล้ว เพิ่งหายดี อย่ายังตัวเองอยู่แต่ในจวน
เลย ออกไปสูดอากาศบ้างเถิดเจ้าค่ะ”
ยังไม่ทันที่จ้าวเย่อหรันจะตอบ เสียงตําหนิเคร่งขรึมของแม่นมเยว่ก็
ดังขึ้นเสียก่อน
“พูดจาเหลวไหลอะไร คุณหนูเป็นสตรีสูงศักดิ์ จะออกนอกจวนตามใจ
ชอบได้อย่างไร”
“แต่ว่าคุณหนูท่านอื่นก็ออกไปเที่ยวบ่อย ๆ นี่เจ้าคะ…”
หลงเอ๋อ พิมพ์า
“ยังกล้าเถียงอีก”
แม่นมเยว่ถลึงตาใส่ เด็กน้อยรีบหุบปากทันที จ้าวเย่อหรันส่ายหน้า
อย่างเอ็นดู
“พอเถิดแม่นมเยว่ อย่าตําหนินางเลย นางยังเด็ก ใจย่อมรักสนุกเป็น ธรรมดา เพียงแต่วันนี้ออกไปไม่ได้จริง ๆ วันนี้เป็นวันขึ้นสิบห้า ทุกคนใน จวนต้องร่วมรับประทานอาหารเย็นพร้อมหน้า ดังนั้นวันนี้คงไปมิได้”
หลงเอ๋อ ทําท่าห่อเหี่ยวลงทันที
“แต่หลังอาหารค่ํา ข้าจะขอท่านแม่ว่า อีกสองสามวันจะไปไหว้พระที่
วัดว่านอัน”
ดวงตาหลงเอ๋อร์พลันเปล่งประกาย
“ขอบคุณคุณหนูเจ้าค่ะ!”
“ท่านไม่ควรตามใจนางเกินไป”
แม่นมเยว่ ยังรู้สึกไม่สบายใจ จ้าวเข่อหรันยิ้มอ่อน
“ไม่เป็นไรหรอกแม่นมเยว่ บ้าป่วยมาหลายวัน เพิ่งหายดี ก็ควรไป
ขอบคุณพระพุทธองค์ท
