ี่คุ้มครองมิใช่หรือ”
เด็กน้อย
แม่นมเยว่ ถอนใจเบา ๆ
“เช่นนั้นก็แล้วแต่คุณหนู”
“แม่นมเยว่ ดีที่สุดแล้ว!”
หลงเอ๋อร์รีบประจบ แม่นมเยว่หัวเราะอย่างเอ็นดู ใช้นิ้วจิ้มหน้าผาก
“เจ้านี่นะ….”
จ้าวเย่อหรันมองท้องฟ้าใสกระจ่าง พลางเอ่ยเบา ๆ
“วันนี้อากาศดีนัก แม้ออกนอกจวนไม่ได้ แต่ก็ควรออกไปสูดลมบ้าง หลงเอ๋อร์ ไปเอาพิณของข้ามา เราจะไปตีดพิณที่ศาลาริมสระ”
“เจ้าค่ะ!”
หลงเอ๋อ ยิ้มกว้าง
“ไม่ได้ฟังคุณหนูดีดพิณมานานแล้ว เสียงพิณของท่านไพเราะที่สุด บ่าวไม่เข้าใจเลย ทั้งที่ท่านเก่งกว่าคุณหนูรองเสียอีก เหตุใดในเมืองหลวงจึง มีแต่ชื่อของคุณหนูรองในฐานะสตรีมากความสามารถ ส่วนคุณหนูกลับไร้ผู้
กล่าวยาน”
จ้าวเย่อหรันเพียงยิ้มบาง มิได้ตอบ คําพูดนั้นมิได้เกินจริง ในฐานะ บุตรสาวภรรยาเอกแห่งจวนไท่ซือ นางและจ้าวเย่อเหรินร่ําเรียนมาพร้อม กัน หากกล่าวถึงพรสวรรค์ นางกลับมีมากกว่าเสียอีก เพียงแต่นางขี้อาย เงียบขรึม ไม่เคยแสดงความสามารถต่อหน้าผู้คน
ดังนั้น นอกจากคนใกล้ชิด ไม่มีผู้ใดรู้เลยว่า จ้าวเย่อหรันก็เป็นสตรี มากความสามารถอย่างแท้จริง ทว่า ชื่อเสียงจอมปลอมเหล่านั้น นางหาได้ใส่ ใจไม่ เพราะหลังจากตายครั้งหนึ่งแล้ว นางย่อมรู้ว่า สิ่งใดคือภาพลวงตา
และสิ่งใดคือความจริง
และครานี้… นางจะไม่ยอมเป็นเพียงเงาของใครอีกต่อไป
