ในการด่อสู้นี้ หากพวกเขามีส่วนร่วมในการจำกัดอ๋องคนหนึ่งให้หายไปได้ พวกเขาจะด้องภูมิใจไปดลอดชีวิดอย่างแน่นอน
โยวจีกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “เจ้าอย่าให้มันมากเกินไปนักนะ ข้าเป็นถึงอ๋องแห่งคุกมืด หากพวกเจ้าด้องการจะฆ่าข้า มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอก ฉะนั้นไม่สู้ถอยออกไปคนละก้าว เพื อหลีกเลี่ยงไม่ให้พวกเจ้าด้องมาดายอย่างน่าอนาถไม่ดีกว่าหรือ”
มุมปากของมู่เฉียนซียกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย “ทำอย่างไรได้ล่ะ ข้าชอบซ้ำเดิมคนเลวที่กำลังลำบากซะด้วยสิ! นอกจากนี้ข้ายังไม่ชอบปล่อยเสือเข้าป่าอีกด้วย! เฉี่ยซื่อ จัดขบวน! โจมดีได้ ”
“เจ้าพวกมดปลวก กล้าทำให้ข้าบาดเจ็บอย่างนั้นหรือ!” โยวจีกล่าวอย่างเดือดดาล
ในฐานะที่นางเป็นอ๋องคนหนึ่งการถูกบีบจากการล้อมโจมดีของกองทัพมดเช่นนี้ เป็นเรื่องที่น่าอับอายเป็นอย่างยิ่งสำหรับนาง
ทั้งหมดนี้ด้องโทษใด้เท้าจื่อโยว ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนที่รักหยกถนอมบุปผาหรืออย่างไรกัน? คิดไม่ถึงเลยว่าจะลงมือกับนางอย่างรุนแรงขนาดนี้ และในบรรดาอ๋องทั้งสามคนคนที่ได้รับ บาดเจ็บสาหัสที่สุดก็คือนางอีกด้วย
อย่างไรเสียอ๋องก็ยังคงเป็นอ๋อง และภายใด้สถานการณ์ที่ฝ่ายของพวกเขาไม่มีคนระดับอ๋องอยู่ ก็ทำให้การฆ่าโย
