เสี่ยวเฉี่ยได้ลากมู่เฉียนซีหนีไป ร่างเงาทั้งสองออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายลมก็มิปาน และนักฆ่าที่น่าสะพรึงกลัวผู้นั้นก็ไล่ตามไปทันที
เมื่อเห็นมู่เฉียนซีจากไป คนอีกสองคนก็ไม่อยากที่จะอยู่ที่นี่ และอยากที่จะตามไปด้วย แต่ทว่าจื่อโยวและเฉี่ยซื่อจะยอมปล่อยพวกเขาไปได้อย่างไร!
“อย่าคิดว่าจะไปได้เลย!”
อ๋องไป๋กุ่ยหัวเราะพลางกล่าวกับฝูเซิงว่า “ดูเหมือนว่าความสามารถของเจ้าจะอ่อนแอลงแล้วสินะ เป็นเพราะร่างแยกนั่นอย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นหลังจากนี้ไป คนที่จะต้องพ่ายแพ้ก็คือเจ้า”
“ข้าสูญเสียพลังไปแค่เล็กน้อยเท่านั้น อย่างไรเสียคนที่ต้องตายก็ยังเป็นพวกเจ้าอยู่ดี!” ฝูเซิงกล่าวอย่างเย็นชา
ตูมมม โครมม!
การต่อสู้ของทางด้านนี้ยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด และความเร็วของนักฆ่าในชุดดำนั้นก็ไม่ได้ช้าไปกว่าเสี่ยวเฉี่ยและมู่เฉียนซีมากเท่าไรนัก
เขาไม่คิดที่จะปล่อยให้พวกของมู่เฉียนซีมีโอกาสไปขอความช่วยเหลือได้ และตอนนี้เขาก็ได้เข้ามาใกล้มู่เฉียนซีมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
เสี่ยวเฉี่ยกลายร่างเป็นหนามแหลมสีแดงเลือดและพุ่งทะยานหานักฆ่าในชุดดำนั้นอย่างบ้าคลั่ง ทำให้นักฆ่าในชุดดำผู้นั้นต้องหยุดเพื่อต่อสู่กับเสี่ยวเฉี่ยแบบตัวต่อตัว
ปัง ปั
