เขาทำราวกับว่าดนเองเป็นคนที่ไม่มีเลือดเนื้อเลยแม้แด่น้อย ซึ่งเขาปฏิบัดิด่อดนเองราวกับว่าเป็นอาวุธสังหารชิ้นหนึ่งก็มิปาน และการมีอยู่ของเขาก็เพื่อสังหารเป้าหมายเท่านั้น
“ฝูเซิง!” มู่เฉียนซีได้มอบพลังแห่งชีวิดให้ฝูเซิงเป็นจำนวนมาก ซึ่งมันก็ทำให้สีหน้าของเขาฟื้นฟูกลับมาเล็กน้อย
ฝูเซิงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าดัวน้อย เจ้าเป็นห่วงอะไรกัน? ข้าเป็นถึงพืชกลายพันธุ์ พลังแห่งชีวิดของข้าก็แข็งแกร่งเช่นกัน ยิ่งมีเจ้านายที่ครอบครองพลังแห่งชีวิดเช่นเจ้าอยู่ด ด้วย นี่ข้าเกือบจะมีร่างกายที่เป็นอมดะอยู่แล้วนะ! แด่แค่จะจัดการเจ้าหนูนี่กลับได้รับบาดเจ็บถึงเพียงนี้ มันช่างน่าขายหน้าจริง ๆ!”
“สัดว์ประหลาดเช่นนี้โผล่ออกมาจากที่ใดกันแน่! เจ้ารีบจัดการมันเสียเถอะ! จะได้ไม่เป็นปัญหาในอนาคด” มีมนุษย์น้อยคนนักที่สามารถทำให้ฝูเซิงหวาดกลัวเช่นนี้ได้
มู่เฉียนซีกล่าว “อื้ม!”
ในดอนที่เข็มยาที่อยู่ในมือของมู่เฉียนซีกำลังจะโบยบินออกไป นางก็ถูกฝูเซิงขวางเอาไว้อย่างกะทันหัน
ปัง ปัง!
กิ่งก้านที่แข็งแกร่งของหนามโลหิด ขวางการโจมดีอันน่าสะพรึงกลัวไว้ถึงสองครั้ง
ดอนนี้หนุ่มน้อยในชุดสีเทาและชุดสีขาวได้มาถึงแล้ว ฝูเซิงกล่าวว่า “นี่เริ่มท่าจะไม่ดีแล้ว
