งคำเดียวที่อยู่ในดวงตาของเขา ซึ่งนั่นก็คือคำว่า ฆ่า! ฆ่า! แล้วก็ฆ่า!
มู่เฉียนซีฉวยโอกาสตอนที่เขาถูกขังเอาไว้ โบกมือทีหนึ่ง และหลังจากนั้นเข็มยาจำนวนนับไม่ถ้วนก็บินออกไป
ยังไม่ทันที่จะโจมตีโดนเป้าหมาย นักฆ่าในชุดดำผู้นั้นก็สามารถทะลวงออกมาจากการกักขังของสุ่ยจิงอิ๋งได้แล้ว
เขาไม่มีความหวาดกลัวว่าตนเองจะต้องถูกควบคุมอีกครั้ง และพุ่งเข้าใกล้มู่เฉียนซีราวกับภูตผีก็มิปาน
ปังง!
และคราวนี้ เขาก็ต้องล้มเหลวอีกครั้ง
มีหนามโลหิตจำนวนนับไม่ถ้วนได้สกัดกั้นเขาเอาไว้ และแม้ว่าเขาจะใช้ดาบที่ถือนั้นฟันหนามโลหิตราวกับเต้าหู้ก็มิปาน แต่เขาก็สู้หนามโลหิตที่มีจำนวนมากไม่ได้อยู่ดี
หลังจากนั้นข้อมือของมู่เฉียนซีก็ถูกมือเล็ก ๆ มือหนึ่งคว้าเอาไว้ และเสียงของเขาก็ดังขึ้นมาในหูของนาง “เจ้านายของข้า ตอนนี้สถานการณ์ย่ำแย่เป็นอย่างมาก รีบหนีก่อนเถอะ!”
“เสี่ยวเฉี่ย…”
ก่อนหน้านี้ฝูเซิงตอนที่อยู่ขุมนรกสีโลหิตเขาสามารถแยกร่างออกมาได้ และตอนนี้เขาก็สามารถทำได้เช่นกัน
แต่เนื่องจากว่าเขาทำร่างแยกออกมาร่างหนึ่ง จึงทำให้ความสามารถของเขาอ่อนแอลงด้วยเช่นกัน
ก่อนหน้านี้ฝูเซิงเพียงคนเดียวสามารถต่อสู้กับอ๋องทั้งสองคนได้โดยไม่ต้องออกแรง
