ทน
“ท่านมีสภาพที่น่าสังเวชเช่นนี้ เมื่อถึงเวลาที่ข้าไปจับฝ่าบาทของท่านเอาไว้ ข้าคิดว่าท่านก็คงไม่มีเรี่ยวแรงมากพอที่จะขวางข้าได้หรอก! แล้วท่านจะทำเช่นไรล่ะ?”
อู๋หยากล่าวอย่างเย็นชาว่า “อย่างเจ้าน่ะหรือ! ไม่มีทางหรอก อย่าได้ฝันไปเลย ฝ่าบาทจิ่วเยี่ยจะต้องฆ่าเจ้าด้วยตนเองแน่นอน”
“ท่านยังคงเชื่อมั่นในตัวเขาเช่นนั้นสินะ! หรือท่านไม่รู้ว่าตอนแรกที่เขาอยู่ในคุกนรกของข้า ข้าสามารถทำร้ายเขาได้อย่างอิสระ เจ้าเด็กน้อยนั่น ตอนที่ไร้พลัง…มันช่างน่ารักน น่าชังเสียจริง ๆ!”
“รนหาที่ตายนัก!” สีหน้าของอู๋หยาเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงขึ้นมาทันที ไม่ว่าใครก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ใส่ร้ายฝ่าบาทจิ่วเยี่ยผู้สูงส่งของเขา
“เช่นนั้นท่านก็จงมีชีวิตต่อไปเถอะ แล้วคอยดูก็แล้วกัน!”
กรงร้อยศึกเต็มไปด้วยความเสียหาย และพื้นที่ที่เป็นหลุมเป็นบ่อมากมาย และในเวลานี้มู่เฉียนซีก็สัมผัสได้ว่ากลิ่นอายแห่งความตายได้เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
หากเป็นเพียงคนธรรมดาคงไม่มีทางรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงนี้เป็นแน่ แต่ทว่าพลังจิตวิญญาณของมู่เฉียนซีนั้นแข็งแกร่งพอ ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงแม้เพียงเล็กน้อยก็ไม่อาจ
