คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนกล้าบุกไปโจมตีเมืองหนามโลหิตของข้า ผู้ใดเป็นคนมอบความกล้าหาญนี้ให้เจ้ากันแน่?” ฝูเซิงกล่าวอย่างเย็นชา
“เจ้าคือ?” เฟิงฉางถั้นกล่าวพลางจ้องมองไปยังชายที่งดงามราวกับไม่ใช่มนุษย์ผู้นี้
“ข้าคือเจ้าเมืองของเมืองหนามโลหิต” ฝูเซิงกล่าว
เจ้าเมืองตงฟางผงะไปครู่หนึ่ง “เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล? ข้าได้ยินมาว่า เจ้าเมืองของเมืองหนามโลหิตเป็นสาวงามคนหนึ่ง อีกทั้งยังมีความสามารถไม่ถึงเจ้าครองดินแดนเลยด้วยซ้ำ แล้วคนผู้ นั้นจะเป็นเจ้าไปได้อย่างไรกัน?”
ความสามารถของคนผู้นี้ไม่อาจหยั่งถึงได้ แม้แต่เขาเองก็ยังมองไม่ออกเลยด้วยซ้ำ
ร่างเงาสีม่วงร่างหนึ่งปรากฏตัวอยู่ข้างกายของฝูเซิง มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ที่เจ้าพูดหมายถึงข้าอย่างนั้นหรือ? และเนื่องจากเมืองหนามโลหิตใหญ่เสียขนาดนั้น ก็เลยมีเจ้าเมืองสองคน เจ้าจะทำไมหรือ? ข้าแค่มีความสุขก็พอแล้ว”
พลังวิญญาณของมู่เฉียนซีอ่อนแอมากจริง ๆ ซึ่งมันก็สามารถพิสูจน์คำพูดของเจ้าเมืองตงฟางที่บอกว่านางมีระดับไม่ถึงเจ้าครองดินแดนได้
เจ้าเมืองซีเหมินกล่าวว่า
