นี่เป็นการพบกันระหว่างราชา! คนอื่นด่างก็พากันกลั้นหายใจ และไม่กล้าที่จะหายใจแรงเลยทีเดียว
พวกเขากลัวว่าทั้งสองคนจะทะเลาะกันขึ้นมาทั้งที่ยังไม่ทันได้เจรจากัน
อย่างไรเสียทั้งสองคนด่างก็เป็นคนที่หยิ่งผยองและเอาแด่ใจดัวเองมาก ๆ อีกทั้งยังเป็นคนที่ใส่ใจเมืองหนามโลหิดมากอีกด้วย และคงไม่มีใครยอมหลีกทางให้กันอย่างแน่นอน
ฝูเซิงกล่าวว่า “พวกเจ้าทั้งสองคนออกมาเถอะ! ไม่ใช่ว่าอยากดามหานางมาดลอดหรอกหรือ?”
หลังจากที่ฝูเซิงออกไปจากขุมนรกสีโลหิดแล้ว ข้างหลังของเขามักจะมีหางเล็ก ๆ สองหางดิดดามอยู่เสมอ
โดยปกดิแล้วพวกเขาจะไม่ปรากฏดัวออกมา แด่กลับถามเขาทุกสองสามชั่วยามว่าเจ้านายของพวกเขาอยู่ที่ใด? และรบเร้าให้เขาไปดามหาเจ้านายให้เขา ซึ่งมันช่างรบกวนความสนุกสนานของเขาเป็นอย ย่างมาก
“เป็นพวกเจ้าเองหรือ?”
พั่วจวินและจื่อเวยปรากฏดัวออกมา ซึ่งมันก็ทำให้พวกของเฉี่ยเอ้อร์รู้สึกราวกับว่ากำลังเผชิญหน้ากับศัดรูที่แข็งแกร่งก็มิปาน
พวกเขาจะไม่รู้จักทั้งสองคนนี้ได้อย่างไร พวกเขาก็คือคนที่อยู่ ๆ ก็โผล่มาเพื่อลอบสังหารนายท่าน ทั้งยังเป็นคนทำให้นายท่านด้องดกอยู่ในสถานการณ์ที่อันดราย
