่าจะกำลังซ่อนตัวไม่กล้าออกมาพบข้ามากกว่า! พาข้าไปเจอนางเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ แต่มาคิดดูแล้วเจ้าเองก็น่าจะไม่มีความมั่นใจที่จะสู้กับข้าเหมือนกัน สินะ!”
“พืชกลายพันธุ์ขั้นเทวะนั้นรับมือได้ยากมากจริงๆ! แต่เจ้าคิดว่าจะสามารถเอาชนะได้แน่อย่างนั้นหรือ?”
ดวงตาของทั้งคู่สบกัน บรรยากาศที่อยู่โดยรอบเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความขัดแย้ง จนเกือบที่จะต่อสู้กันขึ้นมาแล้ว
อวิ๋นจื่อไม่อยากต่อสู้กันข้างในนี้ เขาจึงกล่าวว่า “ไปนอกเมือง!”
นี่คือเมืองของมู่เฉียนซี หากต่อสู้กันขึ้นมาและทำให้เมืองของนางถูกทำลายจนพังพินาศ ตอนที่นางกลับมาจะต้องมาขอเงินค่าซ่อมแซมจำนวนมากจากเขาแน่นอน
อย่างไรเสียเขาก็ไม่ได้รู้จักมู่เฉียนซีวันแรกเสียหน่อย และอวิ๋นจื่อก็รู้ซึ้งเลยว่ามู่เฉียนซีนั้นใจดำมากเพียงใด
ฝูเซิงก็ไม่อยากให้เมืองของตนเองถูกทำลายเช่นกัน อย่างไรเสียเมืองหนามโลหิตในตอนนี้ก็ดูน่าพึงพอใจกว่าก่อนหน้านี้มากนัก เขากล่าวว่า “ตกลง! เช่นนั้นก็ออกไปสู้กันนอกเมืองเถอะ!”
“ตูมมม โครมมม!” เสียงดังสะนั่นหวั่นไหวดังขึ้นมาจากนอกเมือง ถึงจะมีระดับเดียวกัน แต่พลังในการต
