ค่ลงมือด้วยตนเองเท่านั้น
ร่างเงาสีม่วงเงินร่างหนึ่งพุ่งทะยานออกมา เขาที่กำลังอยู่บนอากาศเหนือเมืองหนามโลหิตเห็นชายหนุ่มที่แต่งตัวงดงามในชุดสีแดงคนหนึ่ง ซึ่งเขาดูงดงามและมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก
ฝูเซิงเองก็จ้องมองไปยังคนที่อยู่ตรงหน้าเช่นกัน เขาผู้นั้นดูสงบและสง่างามมาก
และแล้วเขาก็พ่นคำคำหนึ่งออกมา “บัวศักดิ์สิทธิ์เงินม่วงเก้าชั้น!”
อวิ๋นจื่อก็กล่าวตอบว่า “หนามโลหิตขั้นเทวะ”
“เจ้าเป็นเจ้าเมืองหนามโลหิตแห่งนี้อย่างนั้นหรือ เมืองของพืชกลายพันธุ์อย่างพวกเราให้พืชศักดิ์สิทธิ์มาเป็นเจ้าเมืองตั้งแต่เมื่อไรกัน? เจ้าเด็กพวกนั้นโง่ไปแล้วหรือ?” ฝูเซิงประหลา าดใจเล้กน้อย เดิมทีคิดว่าเป็นมนุษย์ที่มาแย่งตำแหน่งเจ้าเมืองไป แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นพืชศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้
อวิ๋นจื่อกล่าวว่า “ข้าไม่ใช่เจ้าเมืองของเมืองหนามโลหิตหรอก ข้าเพียงแค่มาเป็นแขกของเมืองหนามโลหิต และออกมาช่วยเหลือเท่านั้น”
“เช่นนั้นก็ให้เจ้าเมืองของเมืองหนามโลหิตไสหัวออกมา ข้ามีเรื่องที่อยากจะคุยกับเขา” ฝูเซิงกล่าวอย่างหยิ่งผยอง
“นางออกไปทำงานข้างนอก และไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไร”
“ข้าว่าน
