มาก มีคนสองคนที่ขอให้เขาพาออกไปด้วย ซึ่งนั่นก็คือพั่วจวินและจื่อเวยนั่นเอง
“ท่านฝูเซิงโปรดให้พวกเราได้ออกไปจากขุมนรกสีโลหิตด้วยเถอะขอรับ พวกเราจะไปหานายท่าน!”
เนื่องจากว่าจิ่วเยี่ยพานางออกมาเร็วเกินไป จึงทำให้มู่เฉียนซีไม่เพียงแต่ทำฝูเซิงพืชกลายพันธุ์ที่นางเพิ่งจะผูกสัญญาด้วยหายไปเท่านั้น แต่นางยังทำลูกน้องที่นางแย่งมาจากอู๋หยาอ อย่างพั่วจวินและจื่อเวยหายไปอีกด้วย
ไม่มีทางเลือก เพราะสถานการณ์ของจิ่วเยี่ยในตอนนี้ ทำให้นางไม่อยากที่จะสนใจเรื่องอื่นอีกเลย
จิ่วเยี่ยได้พามู่เฉียนซีมายังหุบเขาลั่วซีของคุกโลหิต หลังจากที่นางตรวจสอบร่างกายของเขาแล้วจึงกล่าวว่า “ผนึกที่อู๋หยาใช้ตรึงคำสาปนั้นหายไปแล้วอย่างนั้นหรือ? มันกลายเป็นเช่น นนี้ได้ยังไง?”
“เขาทำอะไรบางอย่างบนคำสาปนั้น และข้าก็ไม่มีทางยอมอยู่แล้ว” ในตอนที่ซีตกอยู่ในอันตรายเขาจะไม่ยอมให้ตนเองทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว ดังนั้นเขาจึงได้ลบผนึกทิ้งไปเสีย
แม้ว่าการทำเรื่องนี้จะเป็นเรื่องที่อันตรายมากก็ตาม จิ่วเยี่ยกล่าวด้วยเสียงอันแหบแห้งว่า “ซ
