ก
บัวครานั้น หาใช่อุบัติเหตุไม่
มาตกสระ
“อะไรนะเจ้าคะ?”
คะ!”
หลงเอ๋อร์หน้าซีดราวถูกฟ้าผ่า
“ถ้าเช่นนั้น…คุณหนู ท่านตกน้ําได้อย่างไร?”
จ้าวเย่อหรันสบตานางนิ่ง ๆ
“หากย้าบอกว่าเป็นเย่อเหรินผลักข้าลงไป เจ้าจะเชื่อหรือไม่?”
“หากย้าบอกว่าเป็นเย่อเหรินผลักข้าลงไป เจ้าจะเชื่อหรือไม่?”
“คุณหนู! เช่นนั้นเราต้องไปกราบเรียนนายท่านกับฮูหยินทันทีนะเจ้า
หลงเอ้อ หมุนกายจะวิ่งออกไป
“หลงเอ๋อร์ กลับมา”
เสียงเรียกนั้นไม่ดัง ทว่าหนักแน่น
“คุณหนู…”
“แม้เจ้าไปบอก ท่านพ่อท่านแม่ ก็จะไม่เชื่อ เพราะเราไร้หลักฐาน ต่อ ให้พิสูจน์ได้ว่าเป็นฝีมือนาง พวกเขาก็จะไม่ลงโทษร้ายแรง เจ้ารู้หรือไม่เพราะ เหตุใด?”
เหตุใด?
หลงเอ๋อร์ส่ายหน้า
หลงเอ๋อ ส่ายหน้า
“เพราะเย่อเหรินเป็นบุตรสาวผู้เลิศเลอ เป็นความภาคภูมิใจของพวก
เขา พวกเขาทะนุถนอมนาง หวังว่าสักวันนางจะได้ออกเรือนกับตระกูลสูง ศักดิ์ นําเกียรติยศกลับสู่จวนไท่ซือ เพราะฉะนั้น ไม่ว่าเกิดสิ่งใด พวกเขาก็จะ ไม่ยอมละทิ้งนาง ในตระกูลใหญ่เช่นนี้ ความผูกพันทางใจมิได้มีน้ําหนักนัก”
นางทอดถอนใจเบา ๆ
“วันนี้ข้าบอกเจ้า เพียงเพื่อเตือนให้เจ้ารู้ ในจวนนี้ ทุกคําพูด ทุกก้าว ย่าง ต้องระวังให้มาก ผิดพลาดเพียงนิด อาจตกลงสู่เหวลึกไร้วันหวนคืน เจ้าเข้าใจหรือไม่?”
ใจที่สุด”
“บ่าว เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
หลงเอ๋อร์พยักหน้าแน่น สีหน้ามุ่งมั่น
หลงเอ๋อร์พยักหน้าแน่น สีหน้ามุ่งมั่น
“ต่อไปบ่าวจะระวังให้มาก
