ไม่ให้เป็นภาระคุณหนูแน่นอน”
“หลงเอ๋อร์ เจ้าเติบโตมาพร้อมย้า เจ้าและแม่นมเยว่คือคนที่ข้าไว้วาง
จ้าวเย่อหรันมองนางอย่างจริงจัง
“เพราะฉะนั้น ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็อยากปกป้องพวกเจ้า คําที่ข้าพูดวัน
นี้ ล้วนเพื่อเจ้า”
“คุณหนู!”
หลงเอ๋อร์น้ําตาคลอ นางเคยคิดเสมอว่าคุณหนูโปรด
ปรานหลิงเอ๋อร์มากกว่า ไม่เคยรู้เลยว่าในหัวใจของคุณหนู ตนมีที่ยืนถึงเพียง
นี้ จ้าวเย่อหรันกล่าวต่อ
หลงเอ๋อร์น้ําตาคลอ นางเคยคิดเสมอว่าคุณหนูโปรด
ปรานหลิงเอ๋อร์มากกว่า ไม่เคยรู้เลยว่าในหัวใจของคุณหนู ตนมีที่ยืนถึงเพียง
นี้ จ้าวเข่อหรันกล่าวต่อ
“เจ้ามีสิทธิ์เลือก หากเจ้าปรารถนาชีวิตสงบสุข ข้าจะกราบเรียนท่าน
แม่ คืนสัญญาขายตัวให้เจ้า พร้อมเงินก้อนหนึ่ง ให้เจ้ากลับไปอยู่กับครอบ
ครัว ใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดา”
“ไม่เจ้าค่ะ!”
หลงเอ๋อร์กําหมัดแน่น น้ําเสียงเด็ดเดี่ยว
“หลงเอ๋อร์จะไม่ไปไหนทั้งนั้น บ่าวจะอยู่ข้างคุณหนู ไม่ว่าเกิดสิ่งใด บ่า
วจะยืนเคียงข้าง สนับสนุนคุณหนูตลอดไป”
“ขอบใจเจ้า หลงเอ๋อร์”
จ้าวเย่อหรันรู้สึกอุ่นวาบในอก แม้โลกนี้จะเย็นชาเพียงใด อย่างน้อยก็
จ้าวเข่อหรันรู้สึกอุ่นวาบในอก แม้โลกนี้จะเย็นชาเพียงใด อย่างน้อยก็ ยังมีคนหนึ่งเลือกยืนเคียงข้างนาง นางจึงหันสายตาไปยังประตู เอ่ยถาม
เรียบ ๆ
“แล้วแม่นมเยว่เล่า? จะจากข้าไป หรือจะอยู่ต่อ?”
“แม่นมเยว่?”
หลงเอ๋อร์หันขวับไป ก็เห็นแม่นมเยว่ผลักประตูเข้ามาพอดี จ้าวเข่อหรันมองแม่นมเ
