ยว่ เงียบงัน แท้จริงนางรู้ตั้งแต่แรกว่า แม่นมเยว่ยืน
อยู่นอกประตู คําพูดเมื่อครู่ มิใช่เพียงสั่งสอนหลงเอ๋อร์ หากยังเป็นการถาม ใจแม่นมเยว่ด้วย นางจะไม่บังคับใคร หากเลือกจะไป นางไม่โกรธเคือง แต่ หากเลือกจะอยู่ ก็ต้องเตรียมใจเผชิญคลื่นลมไปพร้อมกัน
“คุณหนู”
แม่นมเยว่ ก้าวเข้ามา คุกเข่าลงอย่างมั่นคง
“ไม่ว่าเ ต ง ต บ่าวจะไม่มีวันทอดทิ้งคุณหนูเต็ดขาด” ลมเย็นพัดผ่านม่านหน้าต่าง เงาแดดยามบ่ายทอดยาวบนพื้นเรือน
ในจวนสูงค้ก ที่แฝงเล่ห์เหลี่ยมและรอย มซ่อนคมมีด
อย่างน้อย ณ เวลานี้ ใจสามดวงยังยืนหยัดเคียงกัน ท่ามกลางพายุที่
กําลังก่อตัวอย่างเงียบงัน…