วว่า “ฝูเซิง ปกติเจ้าไม่เคยสนใจความเป็นความตายของคนอื่นมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ถึงแม้ว่าเจ้าหมอนี่จะมาจากเผ่าพันธุ์เดียวกันกับเจ้า แต่หนามโลหิต ตบนโลกนี้มีตั้งมากมาย จะตายไปสักตัวก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้านี่”
“หากข้าต้องการให้เจ้าปล่อยเขาไปล่ะ?” ฝูเซิงกล่าว
“เจ้าเป้นคนของข้า จะไปเข้าข้างคนนอกได้อย่างไร ทว่าหากเจ้าต้องการให้ข้าปล่อยเขาไปก็ได้ แต่หลังจากนี้เจ้าจะต้องยอมจำนนให้ข้าอย่างเต็มใจ ได้หรือไม่?” เจ้าโลหิตกล่าวด้วยรอยยิ้ม ขี้เล่น
“ตอนนี้เจ้าจงคุกเข่าลงแทบเท้าข้า เพื่อแสดงความภักดีของเจ้าออกมาซะ”
ในเวลานี้ เสี่ยวเฉี่ยส่งกระแสจิตมาบอกว่า “นี่มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว เจ้าฝันไปเสียเถอะ!”
ฝูเซิงรู้ดีว่า ด้วยนิสัยของเจ้าโลหิต หากค้นพบพืชกลายพันธุ์ที่ใกล้จะบรรลุเป็นพืชกลายพันธุ์ขั้นเทวะ ไม่ว่าใครก็ไม่อาจขวางเขาได้อย่างแน่นอน และดูเหมือนว่ามีแต่ต้องสู้เท่านั้ น!
หนามโลหิตที่อยู่ทั่วทั้งพระราชวังโลหิตก็หายไปในทันที หลังจากนั้นมันก็เปลี่ยนกลายเป็นเ
