จ้าโลหิ ตอย่างนั้นสินะ!”
มุมปากของฝูเซิงกระตุกขึ้นมาอย่างรุนแรง “มันไม่ใช่ลูกชายข้า!”
“บริวารน้อย ข้าบอกกับเจ้าแล้ว เขาไม่ใช่พ่อของข้า” เสี่ยวเฉี่ยก็ทักท้วงขึ้นมาเช่นกัน
มู่เฉียนซีโบกมือแล้วกล่าว “เจ้าดูสิ ใจตรงกันขนาดนี้ ยังบอกว่าไม่ใช่อีกหรือ?”
ฝูเซิงรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที เขาจึงกล่าวว่า “ข้าจะออกไปแล้ว มิเช่นนั้นเจ้าคนผิดปกตินั่นจะต้องค้นพบว่าคืนนี้ข้าแอบหนีออกมาเป็นแน่ เจ้าอย่าให้เจ้าโลหิตเห็นร่างมนุษย์ของมันเป็ นอันขาด ไม่อย่างนั้นต้องถูกเขาสงสัยเป็นแน่”
“ตกลง”
“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน!” เรื่องที่ควรจะพูดก็พูดไปหมดแล้ว ฉะนั้นฝูเซิงจึงเตรียมตัวที่จะจากไป
พลันนั้นมู่เฉียนซีก็กล่าวขึ้นว่า “รอเดี๋ยว!”
“เจ้าตัวน้อย ยังมีเรื่องอะไรอีกอย่างนั้นหรือ?”
“ท่านทิ้งเด็กน้อยอย่างเสี่ยวเฉี่ยเอาไว้ข้างนอกเพียงลำพัง โดยไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อตอนนี้ท่านปรากฏตัวขึ้นมาแล้ว อย่างน้อยก็ต้องมอบสมบัติให้เสี่ยวเฉี่ยบ้างสิ ก่อนหน้านี ท่านก็เคยเป็นพืชกลายพ
