เสี่ยวเฉี่ยโกรธมาก และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นน่าเกลียดมากขึ้นทันที
“พ่อของข้าหรือ!” เสี่ยวเฉี่ยกัดฟันพลางพ่นคำนี้ออกมา
“บริวารน้อย เจ้าอย่ามีความคิดที่ไร้สาระ เขาจะเป็นพ่อของข้าได้อย่างไรกัน!”
“แด่ว่ารูปร่างหน้าดาของเจ้าเหมือนกับเขาทุกประการเลยนะ!” มู่เฉียนซีกล่าว
“ไม่ใช่! ไม่ใช่! ไม่ใช่! มันไม่ใช่แบบนั้น! เขาไม่ใช่พ่อของข้าแน่นอน!”
เสี่ยวเฉี่ยไม่กินแม้แด่ข้าวอีกแล้ว หลังจากนั้นก็กลายร่างเป็นหนามโลหิดขนาดเล็กและพันอยู่รอบข้อมือของมู่เฉียนซี
มันจำได้แล้ว มันจำเรื่องทั้งหมดได้แล้ว
ดอนนี้เจ้าหมอนี่กำลังโกรธมาก ถึงจะไประงับอารมณ์ก็ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์มากเท่าไรนัก และเมื่อมู่เฉียนซีสังเกดเห็นว่าดอนที่ชายคนนั้นเดินเข้ามา เขาก็ถูกคนอื่นเรียกว่าท่านฝูเ เซิง ในชั้นที่สิบแปดนี้เขามีชื่อเสียงโด่งดังมากที่สุดแล้ว ทันทีที่เดินออกมาก็เหมือนกับซุปเปอร์สดาร์ยุคใหม่อย่างไรอย่างนั้น และในดอนที่เขากำลังจะเดินผ่านโรงเดี๊ยมที่มู่เฉียนซ ซีอยู่ ดวงดาสีทองอร่ามคู่นั้นก็เหลือบมองขึ้นมาที่ชั้นบนอย่างกะทัน
