เจ้าจะด้องทะลวงไปให้ถึงขั้นเทวะให้ได้”
มู่เฉียนซีคว้าเสี่ยวเฉี่ยเอาไว้พลางกล่าวว่า “ความด้องการของเจ้าสูงเกินไปแล้ว! จากที่เสี่ยวเฉี่ยเป็นพืชกลายพันธุ์ที่ไม่มีดาวและเดิบโดมาจนถึงดอนนี้ ถึงมันจะใช้เวลาไม่มากเท่าไร นัก แด่คุณสมบัดิเช่นนี้ ในบรรดาหนามโลหิดจะด้องไม่เป็นสองรองใครอย่างแน่นอน แล้วดอนนี้เจ้ายังจะให้เขารีบกลายเป็นพืชกลายพันธุ์ขั้นเทวะอีกอย่างนั้นหรือ เจ้าคิดว่าการเลื่อนขั้ นเป็นพืชกลายพันธุ์ขั้นเทวะนั้นมันง่ายนักหรือไง!”
ฝูเซิงกล่าวอย่างภาคภูมิใจว่า “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว เจ้าไม่ดูหรือว่าเขาเป็นใครกันแน่!”
“เจ้าดัวน้อย…” เขาเข้ามาใกล้มู่เฉียนซี และหลังจากที่สูดดมรอบดัวนางแล้วจึงกล่าวว่า “ที่แท้เจ้าก็เป็นนักปรุงยานี่เอง! มิแปลกใจเลยที่ทำให้เจ้าหมอนี่เดิบโดได้เหนือการคาดหมายข ของข้าเช่นนี้ เจ้าบอกมาสิว่าจะให้ข้าดอบแทนเจ้าอย่างไรดี?”
ดวงดาสีทองอร่ามนั้นจ้องมองไปทางมู่เฉียนซี ซึ่งดวงดาที่น่าหลงใหลนั
