หนึ่ง
“ท่านฝูเซิงออกมาเดินเล่นแล้ว”
“ท่านฝูเซิง…”
“……”
ใบหูของเสี่ยวเฉี่ยสั่นไหวเล็กน้อย ฝูเซิง…
เขานอนคว่ำหน้าอยู่ข้างหน้าต่างและมองออกไป เนื่องจากว่าตอนนี้เสี่ยวเฉี่ยได้ถูกคนผู้นั้นดึงดูดความสนใจ มันจึงทำให้มู่เฉียนซีมองไปด้วยเช่นกัน
กุหลาบแดงปลิวว่อนไปทั่วอากาศตั้งแต่คนผู้นั้นยังไม่ปรากฏตัวออกมาเลย ซึ่งรูปแบบอันงดงามนี้ก็ได้ดึงดูดความสนใจของทุกคนเป็นอย่างมาก
กลุ่มคนนับร้อย แบกเกี้ยวที่ดูอ่อนนุ่มและสวยงามเดินไปบนอากาศตามท้องถนน และบนเกี้ยวขนาดยักษ์ที่ดูอ่อนนุ่มนั้นก็มีชายหนุ่มที่มีรูปร่างหน้าตางดงามและมีเสน่ห์มากคนหนึ่งนั่ง อยู่
ริมฝีปากสีเลือดของเขาแดงราวกับเลือดสด คิ้วของเขาก็งดงามราวกับวาดออกมาก็มิปาน ดวงตาสีทองนั้นเปล่งประกายสดใส อีกทั้งยังมีไฝสีแดงเลือดตรงหางตา ซึ่งมันก็ทำให้เขาดูมีเสน่ห ห์เย้ายวนและน่าหลงใหลอย่างเห็นได้ชัด และมันก็ทำให้เขาเป็นเหมือนดั่งหายนะที่ทำให้โลกวุ่นวายอย่างไรอย่างนั้น
แวบแรกที่มอง ชายผู้นี้งดงามมากเหลือเกิน
แต่เมื่อได้มองอีกครั้ง ก็รู้สึกว่า
