ตูมมม!
เนื่องจากการต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายของพั่วจวิน ทำให้จื่อเวยมีโอกาสหลบหนีไปได้
ร่างของเขาถูกปกคลุมไปด้วยเลือด และทำราวกับว่านี่จะไม่ใช่เลือดเนื้อของเขาเองอย่างไรอย่างนั้น
ซึ่งการต่อสู้ของพั่วจวินนั้นบ้าเลือด ราวกับหมาป่าตัวหนึ่งก็มิปาน
เสี่ยวเฉี่ยได้สั่งให้พืชกลายพันธุ์เหล่านั้นไล่ล่าจื่อเวย แต่ผลปรากฏว่าพวกมันได้สูญหายไปเช่นกัน
ส่วนพลังของเสี่ยวเฉี่ยก็เริ่มอ่อนแอลงเช่นกัน มันหดขนาดให้เล็กลงและพันอยู่รอบข้อมือของมู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “ง่วงเหลือเกิน ข้าอยากจะนอนสักตื่น!”
“คงจะไม่เกิดผลข้างเคียงอะไรหรอกใช่หรือไม่?” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเป็นกังวล
“อย่ากังวลไปเรื่อยน่า ยาที่เจ้ากลั่นออกมาเป็นยาที่ดีมาก มันจะไปมีผลข้างเคียงได้อย่างไร? หาว…ข้าก็แค่ง่วงเท่านั้นเอง…” และหลังจากนั้นเสี่ยวเฉี่ยก็หลับไปอย่างง่วงงุน
บริเวณโดยรอบได้รับความเสียหายที่รุนแรงเนื่องจากการต่อสู้ ส่วนเถาวัลย์กลืนปีศาจต้นนั้นก็ได้ถูกเสี่ยวเฉี่ยดูดกลืนพลังไปจนเหือดแห้งแล้ว และตอนนี้ก็กลายเป็นเพียงเมล็ดที่ไร้พลัง งไปแล้วเท่านั้น
แต่ทว่าพั่วจวิน เขายังคงมีแรงเหลืออยู่!
มู่เฉีย
