นซีเดินไปหยุดอยู่ข้าง ๆ พั่วจวินที่กำลังจ้องเขม็งมาที่นางอย่างเคียดแค้น จากนั้นก็เตรียมพร้อมที่จะโจมตีนางอีกครั้ง
แต่ทว่าอาการบาดเจ็บของเขาสาหัสเกินไป ซึ่งมันก็สาหัสจนเขาไม่สามารถยกนิ้วขึ้นมาได้เลยด้วยซ้ำ และเขาก็รู้สึกว่าตนเองกำลังจะตายแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “เจ้าว่าข้าควรฆ่าเจ้า? หรือว่าไม่ฆ่าเจ้าดี?”
พั่วจวินตอบกลับมาโดยไม่คิดแม้แต่น้อย “ฆ่าข้าซะ! ข้าไม่อยากเป็นเหมือนเจ้าทานหลางที่กลายเป็นคนทรยศท่านอู๋หยา และอยู่ภายใต้การควบคุมของเจ้า หากเป็นเช่นนั้นแล้วละก็ สู้ข้าตาย ยไปเสียยังจะดีกว่า”
“หรือเจ้าคิดว่าการเป็นลูกน้องของอู๋หยา ไม่ได้ถูกเขาควบคุมเหมือนกันอย่างนั้นหรือ?”
“พรูดด! คิดว่าผู้หญิงอย่างเจ้าจะสามารถเทียบเคียงกับท่านอู๋หยาได้หรือ? การมีอยู่ของท่านอู๋หยาเปรียบเสมือนเทพเจ้าก็มิปาน แต่เจ้าเป็นเพียงแค่มดปลวกที่ข้าสามารถบดขยี้ได้ตาม มใจชอบคนหนึ่งเท่านั้น” พั่วจวินยังคงหัวแข็ง และเขาก็ดื้อรั้นยิ่งกว่าทานหลางเสียอีก
“แต่ว่า ตอนนี้ข้าเองก็สามารถบดขยี้เจ้าให้ตายได้ตามใจชอบเช่นกั
