น พั่วจวิน!” มู่เฉียนซีแสยะยิ้มเย็นยะเยือกออกมา
“สำหรับศัตรูของข้า! ข้าไม่เคยชอบให้เขาได้ตายอย่างมีความสุขเลย ข้าจะต้องทำเรื่องที่เจ้ารังเกียจมากที่สุดให้ได้ ในเมื่อเจ้าไม่อยากเป็นเหมือนทานหลาง เช่นนั้นข้าย่อมไม่มีทาง งปล่อยให้เจ้าสมความปรารถนาอยู่แล้ว” และมู่เฉียนซีก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย
หากไม่ใช่เพราะจื่อเวยและพั่วจวิน นางก็คงไม่ถูกบีบจนตกอยู่ในสภาพที่อับจน และต้องเข้ามาที่ขุมนรกสีโลหิตเช่นนี้แน่
ดังนั้นหากปล่อยให้พั่วจวินตายไปทั้งอย่างนี้จริง ๆ มันก็คงจะง่ายเกินไปสำหรับเขา
“เจ้า…” พั่วจวินเดือดดาลเป็นอย่างมาก
แต่ทว่าเขาในตอนนี้ไม่มีแม้แต่แรงที่จะจบชีวิตของตนเอง และทันใดนั้นเข็มยาเล่มหนึ่งก็แทงลงบนต้นคอของเขา
มู่เฉียนซียิ้มอ่อนพลางกล่าวว่า “โกรธมากเลยสินะ! แต่พอเห็นเจ้าโกรธขนาดนี้ ข้ากลับค่อนข้างมีความสุขมากเลยล่ะ”
“น่ารังเกียจนัก!”
พั่วจวินร้องคำรามออกมาด้วยความเดือดดาล แต่เป็นเพราะยาของมู่เฉียนซี จึงทำให้เขาตกอยู่ในสภาวะหมดสติทันที
มู่เฉียนซีจ้องมองไปที่เขาพลางกล่าวว่า “ได้รับบาดเจ็บสาหัสมากจริง ๆ! เจ้ากำลังจะตายแล้วสินะ ด
