มตีจื่อเวยอีกแล้ว
สีหน้าของจื่อเวยมืดมนลงทันที “คิดไม่ถึงเลยว่า เจ้าคิดจะทำให้หนามโลหิตนี้เลื่อนขั้นเป็นระดับเจ็ดดาว ข้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้าทำสำเร็จอย่างแน่นอน”
เถาวัลย์กลืนปีศาจใกล้ที่จะทำการโจมตีได้แล้ว ซึ่งเขาก็ไม่ต้องการให้มู่เฉียนซีมีโอกาสใด ๆ ทั้งนั้น ดังนั้นเขาจึงคิดที่จะเข้าไปขัดขวางการกลั่นยาของมู่เฉียนซี
ฉางเฟยกล่าวว่า “ขวางเขาเอาไว้ มีเพียงความสำเร็จของลูกพี่ถึงจะทำให้พวกเรามีชีวิตรอดได้ มิเช่นนั้นพวกเราได้ตายกันหมดแน่!”
“ขวางเขาเอาไว้!”
เนื่องจากว่าเมื่อครู่จื่อเวยได้สังหารคนไปมากเกินไป แน่นอนว่ามันทำให้คนเหล่านี้หวาดกลัวเขา แต่ตอนนี้พวกเขาต่างก็ถูกสถานการณ์บีบบังคับ และเพื่อความหวังอันน้อยนิดนั้น พวกเขาจ จึงพยายามรักษามันไว้อย่างสุดชีวิต
“ไสหัวไปซะ!”
แน่นอนว่านักโทษเหล่านี้เข้าไปขวางเขาเอาไว้อย่างไม่กลัวตาย ซึ่งมันก็ทำให้สีหน้าของจื่อเวยบูดบึ้งเป็นอย่างมาก
มู่เฉียนซีได้ผลาญไขกระดูกวิญญาณเฉี่ยซาที่มีไปทั้งหมด และกลั่นออกมาเป็นยาได้จำนวนมาก จากนั้นก็กล่าวกับเสี่ยวเฉี่ยว่า “เสี่ยวเฉี่ย เร็วเข้า…”
นางรู้สึกว่าเถาวัลย์กลืนปีศาจนั้นเริ่มอันตร
