าแห่งโชคชะตาด้วยเล่า?”
“ตอนนี้พั่วจวินถูกวางยาพิษแล้ว ฉะนั้นหากเจ้ากล้าโจมตีข้า เขาก็จะต้องถูกฝังไปพร้อมกับข้าแน่” มู่เฉียนซีกล่าว
“แล้วยังไงล่ะ?” จื่อเวยโต้ตอบ
พั่วจวินกล่าวว่า “ตราบใดที่สามารถทำภารกิจให้สำเร็จได้ แม้ว่าจะเป็นความตาย ขอเพียงทำให้ท่านอู๋หยาพึงพอใจได้ เช่นนั้นก็เพียงพอแล้ว! เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวตายอย่างนั้นหรือ”
เนื่องจากคำสั่งของอู๋หยาคือทุกสิ่ง จึงทำให้เจ้าสองคนนี้ไม่กลัวตายเลยสักนิด ซึ่งก็สามารถเห็นได้ชัดว่าการข่มขู่ของมู่เฉียนซีไม่มีประโยชน์เลยแม้แต่น้อย
เสี่ยวเฉี่ยกล่าวว่า “ข้าจะต้องบรรลุเป็นพืชกลายพันธุ์ระดับเจ็ดดาวให้เร็วที่สุด มิเช่นนั้นเจ้าได้ตายแน่ ถึงผนึกของเถาวัลย์กลืนปีศาจนั้นจะคลายออกแล้วแต่กว่ามันจะตื่นก็ต้องใช ช้เวลาอีกระยะหนึ่ง แต่ไม่นาน...”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “มีแต่ต้องสู้แล้วล่ะ!”
“ต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าเถาวัลย์กลืนปีศาจนี้จะคลายผนึกได้ ฉะนั้นข้าจะอยู่เล่นเป็นเพื่อนเจ้าเอง! แต่ถึงตอนนี้เจ้าคงจะหวาดกลัวมาก เช่นนั้นก็อย่าทำให้การปล่อยเถาวัลย์กลืนปีศา
