ถึงกลิ่นอายของคนงามไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่เขาก็ไม่เชื่อว่าคนงามจะถูกเจ้าสองคนนั้นฆ่าตายไปแล้วเช่นกัน นางจะต้องยังไม่เป็นอะไรแน่นอน
ทานหลางหล่าวว่า “สีโลหิต…ขุมนรกสีโลหิต! นายท่านไปที่ขุมนรกสีโลหิตแล้ว!”
พรวด!
อาการบาดเจ็บของทานหลางสาหัสมาก และมันก็ทำให้เขากระอักเลือดออกมาจนหมดสติไปในที่สุด
เพราะการคุกคามของจื่อโยว จึงทำให้สัตว์ปีศาจทั้งหมดของที่นี่สงบลงทันที
พวกของอ้านและเฉี่ยเอ้อร์รีบมาที่นี่อย่างร้อนรนเช่นกัน แต่พวกเขาก็ค้นพบว่ามู่เฉียนซีไม่ได้อยู่ที่นี่ และตอนนี้ใต้เท้าจื่อโยวก็มาที่นี่แล้วเช่นกัน
สีหน้าของพวกเขามืดมนลงทันที “นายท่านล่ะ?”
“ท่านเจ้าเมืองล่ะ?”
คิดว่าขุมนรกสีโลหิตเป็นสถานที่แบบใดกัน มันเป็นสถานที่ที่ไม่สามารถกลับมาได้ และอาจจะถูกขังอยู่ข้างในตลอดไปเลยก็เป็นได้
ยิ่งไปกว่านั้นเวลาในการฝึกฝนของคนงามยังน้อยนิด ความสามารถก็ไม่สูง หากเข้าไปในสถานที่เช่นนั้นคงได้กลายเป็นอาหารของของสัตว์ร้ายเป็นแน่
“ข้าให้พวกเจ้าปกป้องเจ้านายของพวกเจ้า แต่พวกเจ้าปกป้องกันอย่างนี้หรือ?” ร่างของจื่อโยวแผ่กระจายจิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัวออกมา ราวกับอยากที่จะบดขยี้พวกเขาทั้งหมดให้แหลกไป
