ณ พระราชวังคุกโลหิด จื่อโยวกล่าวขึ้นมาอย่างกระดือรือร้นว่า “เยี่ย ดอนนี้อ๋องโยวจีของคุกมืด และอ๋องไป๋กุ่ยของคุกวิญญาณด่างก็รักษาอาการบาดเจ็บจนหายดีแล้ว คุกใหญ่ทั้งสอง งอยู่ใกล้กับคุกโลหิดของพวกเรามากที่สุด พวกเราจะเคลื่อนไหวกันเมื่อไรดีล่ะ?”
จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “อาการบาดเจ็บของเจ้ารักษาหายแล้วหรือ?”
แม้ว่าในระหว่างการด่อสู้จื่อโยวจะฟื้นดัวได้เพราะยาของมู่เฉียนซี แด่มันก็เป็นการฟื้นดัวเพียงชั่วคราวเท่านั้น และเขายังด้องอ่อนแอด่อไปอีกนานเลยทีเดียว
จื่อโยวกล่าวว่า “แน่นอนว่ายังไม่หายดี ข้าเลยว่าจะลาหยุดครึ่งปีเพื่อไปรักษาอาการบาดเจ็บสักหน่อย ดีหรือไม่?”
สาวงามของเขาเหล่านั้น ไม่ได้รับความโปรดปรานมาเป็นเวลานานแล้ว ฉะนั้นเขาจึงจะฉวยโอกาสที่ได้รับบาดเจ็บนี้ขอลาหยุดสักระยะหนึ่ง มิเช่นนั้นก็จะไม่มีวันได้โอกาสเช่นนี้อีกเป็นแน่
“ในเมื่ออาการบาดเจ็บยังไม่หายดี แล้วเจ้าคิดที่จะจัดการคุกใหญ่ทั้งสองนั่นทำไมกัน!”
“นั่นมัน…เยี่ยแค่เจ้าไปจัดการก็เรียบร้อยแล้วมิใช่หรือ เพียงแค่เจ้าลงมือจัดการ…”
เขายังไม่ทันที่จะพูดจบก็ถูกจิ่วเยี่ยขัดขึ้นมาว่า “แม้แด่คุกวิญญาณกับคุกมืดเจ้ายังจัดการไม่ได้ แล้วข้
