ในตอนนี้อ๋องไป๋กุ่ยและโยวจีเองก็ตกใจมากเช่นกัน ความสามารถที่แข็งแกร่งของอ๋องจิ่วเยี่ย รวมเข้ากับหอคอยทั้งสองอันนั้น คิดไม่ถึงเลยว่าจะทำให้สัตว์ร้ายทั้งสองตัวนั้นหวาดกลัวจนต้องการที่จะหลบหนีได้
สัตว์ร้ายทั้งสองตัวนั้นล้มเหลวอย่างสมบูรณ์แล้ว หากพวกเขาไม่ไปตอนนี้ และรอให้อ๋องจิ่วเยี่ยจัดการกับเจ้าสัตว์ร้ายทั้งสองตัวนั้นเรียบร้อยแล้วละก็ รายต่อไปต้องเป็นพวกเขาอย่างแน่นอน
แม้ว่าจื่อโยวในร่างจริงจะสามารถต่อสู้กับพวกเขาได้ แต่หากพวกเขาคิดที่จะหลบหนี จื่อโยวเองก็ไม่สามารถขัดขวางได้เช่นกัน
แต่จื่อโยวก็ไม่ได้เห็นเจ้าสองคนนี้อยู่ในสายตาอยู่แล้ว เขากล่าวอย่างเยาะเย้ยว่า “พวกเจ้าคิดว่าจะหนีไปไหนพ้นกัน หรือพวกเจ้าไม่สนใจคุกวิญญาณกับคุกมืดแล้วอย่างนั้นหรือ?”
อ๋องไป๋กุ่ยและโยวจีผงะไปเล็กน้อย คำพูดนี้ของใต้เท้าจื่อโยวมีความหมายว่าอย่างไรกัน?
หรืออ๋องจิ่วเยี่ยต้องการที่จะลงมือกับคุกวิญญาณและคุกมืดอย่างนั้นหรือ? แต่ทว่าอ๋องจิ่วเยี่ยไม่เคยมีความคิดเช่นนี้มาก่อนเลยมิใช่หรือ
แต่การหนีเอาชีวิตรอดนั้นสำคัญกว่า ฉะนั้นพวกเขาจึงไม่มีเวลามาคิดมากอีกแล้ว
พรวด พรวด พรวด!
ร่างของปีศาจวานรทั้งสองตัวมีรูพรุนอยู่เต็มไปห
