ำร้ายเจ้านายของตนเองแน่นอนอยู่แล้ว
มู่เฉียนซีเก็บหอคอยจำลองทั้งสองอันนั้นไป นางกล่าวว่า “พวกเราพบเพียงแค่หอคอยจำลองอันที่สองเท่านั้น และดูเหมือนว่าการหาหอคอยนิรันดร์จะไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ตอนนี้พวกเรากลับกันเถอะ!”
ดวงตาสีฟ้าเย็นยะเยือกของจิ่วเยี่ยจ้องมองไปยังมู่เฉียนซีอย่างลึกซึ้งพลางกล่าวว่า “อื้ม! พวกเราควรกลับได้แล้ว”
หลังจากที่มู่เฉียนซีและจิ่วเยี่ยกลับมาถึงคุกโลหิตแล้ว พวกเขาก็ตรงไปที่หุบเขาลั่วซีทันที ถึงจะบอกว่าเป็นการไปทำให้คำสาปคงที่ แต่ทว่า…
“คำสาปมันคงที่ตั้งนานแล้ว จิ่วเยี่ย …อื้อ…”
“คำสาปคงที่แล้ว แต่ข้าไม่สามารถควบคุมหัวใจของข้าให้หยุดสั่นไหวเพราะซีได้ ราวกับว่ามันถูกยาพิษอย่างไรอย่างนั้น และข้าก็ต้องการให้ซีมาถอนพิษ…” จิ่วเยี่ยเริ่มพัวพันกับมู่เฉียนซีอีกครั้ง และดื่มด่ำเพลิดเพลินไปกับความรักอย่างเต็มที่หลังจากที่กลับมาแล้ว
.
