ิรันดร์จริง ๆ แต่พวกมันก็ไม่สามารถอภัยให้คนผู้นั้นได้เช่นกัน
อ๋องไป๋กุ่ยไม่จำเป็นต้องชี้แนะพวกมันเลยสักนิด เพราะพวกมันพุ่งทะยานไปด้วยความเร็วสูงสุด พร้อมทั้งร้องคำรามออกมาด้วยความโกรธ และต้องการจะบดขยี้คนที่จะขโมยหอคอยจำลองของพวกมัน นอีกด้วย
เมื่อสัตว์ร้ายทั้งสองตัวจากไปแล้ว โยวจีและอ๋องไป๋กุ่ยก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ซึ่งตอนนี้พวกเขาไม่มีความคิดที่อยากจะหนีอีกแล้ว ทั้งยังหันหลังวกกลับไปอย่างรวดเร็วอีกด้วย ย!
อ๋องจิ่วเยี่ยต้องการที่จะให้พวกเขาต่อสู้กับสัตว์ร้ายทั้งสองจนได้รับบาดเจ็บ จากนั้นก็ฉวยโอกาสในสถานการณ์เช่นนี้ ฉะนั้นตอนนี้ก็ถึงตาพวกเขาบ้างแล้ว
พลังของจิ่วเยี่ยยังคงทำให้พลังแห่งความมืดของหอคอยจำลองอ่อนแอลงอย่างต่อเนื่อง พลังจิตวิญญาณของมู่เฉียนซีกระจายออกไปทั่วเพื่อเฝ้าสังเกตการณ์ และนางก็ค้นพบว่ามีกลิ่นอายที่น่า าสะพรึงกลัวกำลังใกล้เข้ามา
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย พวกมันมาแล้ว”
และจื่อโยวก็กล่าวขึ้นมาว่า “เยี่ย หอคอยจำลองนี้มอบให้เจ้าจัดการก็แล้วกัน ข้าจะไปขวางเจ้าสองตัวนั้นเอง”
ก่อนที่พวกมันจะเข้ามาใกล้ จื่อโยวก็ได้กลายเป็นร่างจริงที่มีขนาดมหึมาและลอยอยู่กลางอากาศ ส่วนคนของคุกโลห
