วันฉลองอายุครบปี….จ้าวเย่อหรันพลันนึกออกแล้ว ว่าเรื่องราวทั้ง
หมดเริ่มต้นอย่างไร ในวันนั้นเอง
จ้าวเย่อเหรินเป็นฝ่ายมาชวนเธอไปชม
ดอกบัว สามวันก่อน
“ท่านพี่”
จ้าวเย่อเหรินก้าวเข้ามาในเรือนของพี่สาวอย่างอ่อนช้อย ท่วงท่าราว
บุปผาแรกแย้ม
“เย่อเหริน มีเรื่องใดหรือ?”
จ้าวเข่อหรันยิ้มต้อนรับน้องสาวผู้เป็นที่รักมาโดยตลอด
“มาหาพี่มีธุระอะไรหรือ?”
จ้าวเย่อหรันยิ้มต้อนรับน้องสาวผู้เป็นที่รักมาโดยตลอด
“มาหา มีธุระอะไรหรือ?”
“สระบัวดอกกําลังบานงามยิ่งนักเจ้าค่ะ”
จ้าวเย่อเหรินเอ่ยเสียงหวาน
“ท่านพี่ไปชมบัวกับข้าเถิดเจ้าค่ะ ตรงศาลาริมสระมีศาลาบัว ลมพัด
เย็นสบาย คลายร้อนนัก”
“ดีเลย”
จ้าวเย่อหรันตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล สองพี่น้องจึงพากันไปยังศาลา
บัว เพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน จ้าวเย่อเหรินก็หันไปสั่งสาวใช้ข้างกาย
“เสียนอวิ๋น เจ้าไปครัวเอาขนมมาเถิด”
“เจ้าค่ะ คุณหนู”
“เสียนอวิ๋น เจ้าไปครัวเอาขนมมาเถิด”
“เจ้าค่ะ คุณหนู”
สาวใช้รับคําแล้วจากไป สองพี่น้องสนทนากันอยู่ครู่หนึ่ง บรรยากาศ
ดูอบอุ่นอ่อนโยน จู่ ๆ จ้าวเย่อเหรินก็เอ่ยขึ้น
“ท่านพี่ ทิวทัศน์ยามนี้ช่างงดงาม หากมีเสียงพิณคลอเคล้า คงจะยิ่ง เพลิดเพลิน ย้ายอบรรเลงให้ท่านฟังสักเพลงดีหรือไม่?”
“พี่ย่อมไม่ปฎิเสธ” (
จ้าวเย่อหรันยิ้มอ่อน
“พี่อยากฟังมานานแล้ว”
“แต่เสียนอวิ๋นยังไม่กลับมา พิณของข้ายังอยู่ที่เรือน”
อ้าวเหรินหน้าลําบากใจ
“แต่เสี้ยนอวินยังไม่กลับมา พิณของ
