มารดา เกรงว่าจะ
ถูกตําหนิเป็นแน่ ในที่สุดเธอจึงจําต้องเดินไปยังขอบสระ ค่อย ๆ ก้าวลงไป อย่างระมัดระวัง แต่ขณะที่เธอกําลังเพ่งมองหาผ้าปักในน้ํา จู่ ๆ ก็รู้สึก ถูกตําหนิเป็นแน่ ในที่สุดเธอจึงจําต้องเดินไปยังขอบสระ ค่อย ๆ ก้าวลงไป อย่างระมัดระวัง แต่ขณะที่เธอกําลังเพ่งมองหาผ้าปักในน้ํา จู่ ๆ ก็รู้สึก เหมือนมีแรงผลักจากด้านหลัง ร่างของเธอเสียหลัก และตกลงสู่สระบัวในชั่ว
พริบตา
เมื่อหวนคิดถึงวันนั้น จ้าวเข่อหรันหรี่ตาลง ชาติก่อน เธอคิดเพียงว่า ตนเผลอพลาดพลั้งเอง ทว่าบัดนี้ย้อนพิจารณาแล้ว….เกรงว่าจะเป็นแผนการ ยองจ้าวเย่อเหรินต่างหาก ล่อลวงให้ออกมาริมสระ หาเหตุแยกสาวใช้ออก ไป จงใจทําผ้าปักตกน้ํา บีบให้เธอลงไปเก็บ แล้วฉวยโอกาสผลักเธอลงสระ
ช่างวางแผนอย่างแนบเนียนเสียจริง
ดูท่า จ้าวเย่อเหรินคงไม่ต้องการให้เธอไปงานเลี้ยงวันเกิดท่านผู้ เฒ่าหลินกระมัง และบางที…เวลานั้น นางกับหลินซีหร่านก็คงลอบคบหากัน อยู่แล้ว เมื่อนึกถึงหลินซีหร่าน หัวใจของจ้าวเย่อหรันหาได้สั่นไหวเช่นอดีต
ไม่ เหลือเพียงความรังเกียจเย็นชา
ชาติก่อน เยามีคู่หมั้นเป็นเธอ แต่กลับใช้สถานะของเธอเป็นฉากบัง หน้า ลอบนัดพบกับจ้าวเข่อเหริน เบื้องหน้าเสแสร้งสุภาพบุรุษ เบื้องหลัง กลับต่ําช้ายิ่งกว่าผู้ใด ช่างน่าขยะแขยงนัก
ทว่า ชาตินี้เธอจะไม่โง่เยลาเช่นเดิมอีกแล้ว สัญญาหมั้นหมาย…ต้อง ถูกยกเลิกอย่างแน่นอน แต่หญิงชายคู่นั้น อย่าได้คิดโยนความผิดใ
