คนสวมชุดสีขาวที่อยู่ตรงหน้านี้ มีรูปร่างสูงโปร่ง และบนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความนอบน้อม
จิ่วเยี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “เกะกะ ถอยไปซะ”
รอยยิ้มของชายผู้นี้แข็งทื่อไปในทันที และมุมปากของจื่อโยวก็กระตุกขึ้นเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “เยี่ย นี่คือท่านอ๋องไป๋กุ่ยเป็นอ๋องของคุกวิญญาณ หลังจากที่เจ้าฆ่าท่านอ๋องคุกวิ ญญาณคนก่อนแล้ว เขาก็คือคนที่แย่งตำแหน่งอ๋องมาได้”
ท่านอ๋องจิ่วเยี่ยผู้นี้ช่างเป็นคนที่ไม่เห็นผู้อื่นอยู่ในสายตาเลยจริง ๆ เป็นระดับอ๋องเหมือนกันแท้ ๆ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะไม่รู้จักเขา เดิมทีคงไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยอย่า างนั้นสินะ
แม้ว่าบนใบหน้าจะมีรอยยิ้มอยู่เสมอ แต่ภายในใจของอ๋องไป๋กุ่ยในเวลานี้แทบที่จะกระอักเลือดออกมา ด้วยความเคียดแค้นอ๋องจิ่วเยี่ยผู้นี้อยู่แล้ว
จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ถอยไป หรือไม่ก็ตายซะ!”
“พวกเราต่างก็เป็นคนที่มาจากแดนนรกเหมือนกัน ในเมื่อท่านอ๋องจิ่วเยี่ยค้นพบบางอย่างแล้ว เช่นนั้นพวกเรามุ่งหน้าไปด้วยกันเลยดีหรือไม่?” อ๋องไป๋กุ่ยคลี่ยิ้มจาง ๆ แต่เขากลับสัมผ ผัสได้ว่าจิตสังหารของอ๋องจิ่วเยี่ยเริ่มน่ากลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งอ๋องไป๋กุ่ยก็ทำได้เพียงหลีกทางให้เข
