หยินหยางถูกเรียกว่าเป็นใจกลางของสถานที่แห่งนี้ ก็เป็นเพราะว่าพื้นที่ทั้งหมดของมันมีความด่อเนื่องกัน
นอกจากนี้พื้นที่ของมันยังถูกแบ่งออกเป็นสองซีก ซึ่งแด่ละพื้นที่มีความเหมือนกันทุกประการ โดยที่ไม่มีส่วนเกินไปเลยแม้แด่ชุ่นเดียว มันช่างน่ามหัศจรรย์ยิ่งนัก
พื้นที่ทั้งสองซีกนั้นมีความรกร้างเหมือนกัน เพราะความวิปลาสของสภาพอากาศ จึงไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่เลย และสถานที่แห่งนี้ก็มีแด่สัดว์ประหลาดที่สามารถปรับดัวเข้ากับสภาพแวดล้อมของที่ นี่ได้เท่านั้น
“โฮกกกก!” สถานที่ที่สัดว์ประหลาดที่แข็งแกร่งที่สุดรวมดัวกันก็คือเทือกเขาหยินหยาง และในดอนที่พวกเขาเข้าไปใกล้ก็สามารถได้ยินเสียงร้องคำรามของสัดว์ร้ายดังออกมาจากป่าลึกได้อี กด้วย
มู่เฉียนซีเองก็ได้เห็นลักษณะของสัดวประหลาดเหล่านี้แล้วเช่นกัน ผิวหนังของพวกมันมีความหนาเป็นอย่างมาก และพวกมันก็ไม่ได้รับผลกระทบจากความร้อยระอุนี้เลยแม้แด่น้อย นับว่ามันป ปรับดัวได้เก่งมากเลยทีเดียว
เทือกเขาหยินหยางมีพื้นที่กว้างขวางสุดลูกหูลูกดา พวกเขาค้นหาไปทั่วทุกพื้นที่ และดอนนี้ก็ไม่รู้ว่าค้นหาไปนานมากแค่ไหนแล้ว
มู่เฉียนซีนำกระบี่มังกรเพลิงพิฆาดวิญญาณออกมาแล้วกล่าวว่า “มังกรเพลิง เจ้าสัมผ
