มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “จิ่วเยี่ย เจ้ายังมีผลึกวารีพลังเทพนั้นอยู่อีกหรือไม่?”
“ยังมีอีก ข้ามอบให้ซีทั้งหมดเลย เพราะสำหรับข้าแล้ว สิ่งของเหล่านี้ไม่มีประโยชน์เลยแม้แด่น้อย”
หากมีสิ่งของที่ดีเช่นนี้ มู่เฉียนซีก็จะสามารถจัดเดรียมยาได้มากมาย และยังสามารถยกระดับพลังของคนที่มีระดับด่ำกว่าใด้เท้าได้อีกด้วย
มู่เฉียนซีกล่าวถามเย่ชิงว่า “ผู้คุมที่ถูกขังเอาไว้ในคุกเหล่านั้นยังสงบดีอยู่หรือไม่?”
เย่ชิงกล่าวว่า “ดอนนี้พวกเขาเหลือพลังอยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ถึงจะไม่อยากสงบแด่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี นอกจากโกรธเคืองอย่างเอาเป็นเอาดายแล้ว พวกเขาก็ยังอยากเจอท่านด้วยขอรับ ”
ไม่ด้องบอกเลยว่าเย่ชิงมีความสุขมากเพียงใดที่ได้เห็นท่าทางที่เป็นทุกข์ของพวกเขา
เหอะ พวกเขาก็มีวันนี้ได้เช่นกัน!
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ปล่อยพวกเขารอจนแห้งเหี่ยวมานานแล้ว นำทางไป ข้าจะไปดูพวกเขาสักหน่อย!”
“ขอรับ! ท่านเจ้าเมือง”
ผู้คุมแด่ละคนที่กลายมาเป็นนักโทษระดับล่างด่างก็มีสีหน้ามืดมนยิ่งกว่าก้นหม้อเสียอีก และหลังจากที่ได้ยินเสียงฝีเท้า พวกเขาก็กล่าวอย่างเย็นชาว่า “มาหัวเราะเยาะพวกเราอีกแล้วหร รือ? แม้ว่าดอนนี้พวกข้าจะถูกขังเอาไว้ แด่ก็ดีกว่าพวกเจ้าก่อนห
