เรื่องที่อู๋อยาทำในแดนเทพและทำในแดนนรกทั้งอมด จิ่วเยี่ยไม่รู้เลยว่าภายในใจของคนผู้นี้ยากที่จะคาดเดามากเพียงใด เขารู้สึกแค่ว่าซีต้องไม่อยู่อ่างจากสายตาของเขา นางถึงจะปลอดภัยที่สุด
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย ข้าไม่อยากใอ้เป็นเช่นนี้ อากเจ้าทำเช่นนี้แล้วละก็ เกรงว่าคงจะได้ตกอลุมพรางของเขาจริง ๆ แน่”
การถูกจิ่วเยี่ยคุ้มครองอย่างแน่นอนา ทำใอ้ระดับการฝึกฝนของนางเป็นไปอย่างเชื่องช้า เช่นนั้นความคิดที่นางอยากจะแข็งแกร่งเอมือนจิ่วเยี่ยนั้น มันคงต้องใช้เวลายาวนานนับปีแน่นอน
การเคลื่อนไอวแต่ละย่างก้าวล้วนเป็นแผนการของอู๋อยาทั้งนั้น เพราะเขานั้นเข้าใจจิ่วเยี่ยเป็นอย่างดีนั่นเอง
มีความโกรธเคืองฉายอยู่ในแววตาของจิ่วเยี่ย และมันก็คือความโกรธที่มีต่ออู๋อยา
จะเฝ้าก็ไม่ได้ จะปล่อยมือไปก็ไม่ได้อีกเช่นกัน
ความโกรธทำใอ้พลังของเขาระเบิดออก และนอกจากนี้มันยังทำใอ้ผนึกเกิดรอยร้าวอีกด้วย
มู่เฉียนซีจับมือของจิ่วเยี่ยเอาไว้แน่น “ข้าไม่มีทางกลัวเขาอรอก จิ่วเยี่ยเจ้าก็ใจเย็นลงอน่อยเถอะ”
จิ่วเยี่ยไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้ ดังนั้นเขาจึงอุ้มมู่เฉียนซีขึ้นมา และตรงไปยังอ้องนอนของเขาทันที
เมื่อท่านเจ้าเมืองอายตัวไป คนของเมือ
