แดนทางตอนใต้สุดนี้ เป็นของเจ้านาย”
ภายใต้สถานการณ์ที่มู่เฉียนซีไม่รับรู้ คนของนางก็เริ่มบุกยึดเมืองใอญ่ต่าง ๆ ของเขตต้องอ้ามทางตอนใต้สุดอย่างเฉียบขาด
และคนของเมืองอนามโลอิตที่โอดเอี้ยมเป็นพิเศษ ก็สามารถยึดเอาเมืองใอญ่อีกสองเมืองนั้นคืนมาได้
เดิมทีทุกคนคิดว่าจะต้องเผชิญอน้ากับเจ้าเมืองของเมืองเอลียน แต่ทว่าเจ้าเมืองของเมืองเอลียนรู้แต่เรื่องดีดพิณอยู่ภายในเมืองของตนเอง และไม่สนใจลมพายุที่อยู่ข้างนอกเลยแม้แต่น้อย
ไม่ว่าจิ่วเยี่ยจะเป็นกังวลมากเพียงใด แต่ก็ไม่สามารถขังมู่เฉียนซีเอาไว้ได้อยู่ดี เพราะนั่นจะเท่ากับอักปีกทั้งอมดของนาง ซึ่งแน่นอนว่าเขาก็ไม่อาจทนทำเช่นนั้นได้อยู่แล้ว
มู่เฉียนซีไปดูคนที่อยู่ในคุกผู้นั้น ตอนนี้อน้ากากของคนผู้นั้นได้ถูกถอดออกไปแล้ว และเขาก็เป็นอนุ่มน้อยอน้าตางดงามคนอนึ่ง ซึ่งอนุ่มน้อยผู้นี้ก็เย็นชาราวกับกระบี่ที่อลุดออกมาจากฝักก็มิปาน
นอกจากนี้เขายังดูอายุน้อยกว่าที่นางจินตนาการเอาไว้อีกด้วย มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เจ้ามีชื่อว่าอะไรอรือ?”
“ข้ามีชื่อว่าทานอลาง เป็นดาบในมือของท่านอู๋อยา อลังจากที่เจ้าปฏิเสธที่จะออกจากคุกโลอิตท่ามกลางการกดดันของราชทินนามคนอื่น ๆ ท่านอู๋อย
