หลังจากหลิงเอ๋อ จากไป จ้าวเบ่อหรันเอนกายพิงหัวเตียง ถอน หายใจแผ่วเบา คล้ายปลดปล่อยความหนักอึ้งที่ค้างคาในอก นางเหลือบ
มองแม่นมเยว่ที่ยืนอยู่ข้างเตียง สีหน้าราวมีคําพูดติดค้างในใจ จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ยอย่างอ่อนโยน
“แม่นมเยว่ ท่านก็คิดว่าข้าลงโทษหญิงเอ๋อร์หนักเกินไปหรือ?”
“ไม่เจ้าค่ะ”
แม่นมเยว่ตอบทันที พลางดึงร่างบางของผู้เป็นนายเข้าสู่อ้อมอก ลูบเส้นผมนุ่มสลวยอย่างทะนุถนอม
“ไม่ว่าคุณหนูจะทําสิ่งใด ท่านก็เป็นคุณหนูของบ่าวเสมอ” แววตาของจ้าวเข่อหรันอ่อนลง นางเงยหน้าขึ้นยิ้มอย่างสดใส
“แม่นมเยว่….ขอบคุณท่าน”
หลงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กําหมัดแน่น สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง “คุณหนู ข้าก็เช่นกันเจ้าค่ะ ข้าจะอยู่เคียงข้างท่านตลอดไป!” ท่าทางจริงจังจนเกินวัยนั้น ทําให้จ้าวเข่อหรันกลั้นไม่อยู่ หัวเราะ
ออกมาเบา ๆ
“คุณหนู!” หลงเอ๋อร์เบ้ปาก มองด้วยแววตาน้อยใจ
“เอาล่ะ ๆ”
จ้าวเข่อหรันพยายามหยุดหัวเราะ
“ข้ารู้แล้ว หลงเอ๋อร์ของข้าซื่อสัตย์ที่สุด ข้าจะเก็บเจ้าไว้ข้างกาย
ตลอดไป”
“คุณหนู!”
หลงเอ๋อร์หน้าแดงเล็กน้อย แต่ในดวงตากลับเปล่งประกาย เมื่อ มองสองคนที่อยู่เคียงข้าง นางรู้สึกอุ่นวาบในหัวใจ ความพอใจและอบ อุ่นแผ่ซ่านไปทั่วกาย ชาติที่แล้ว แม่นมเยว่ยอมตายแทนนาง ส่วน หลงเอ๋อร์…แม้นางไม่รู้ว่าชะตากรรมจะเป็นเช่นไร แต่เมื่อคิดถึงความ
โหดเหี้ยมของคนนั้น แม้แต่หลิงเอ๋อร์ที่ทํางานรับใช้อย่างซื่อสัตย์ยังถูก
