คือก๋าจัด แล้วหลงเอ๋อ เล่า จะเหลือสิ่งใดให้หวัง?
ชาติที่แล้ว นางเป็นเพียงปลาในเขียง คนอื่นคือมีดในมือ แต่ชาติ ใหม่นี้…ถึงเวลาสลับบทบาทเสียที ในดวงตาของจ้าวเข่อหรันฉาย ประกายแน่วแน่ นางลอบให้สัตย์ในใจ ชีวิตนี้ นางจะปกป้องคนของตน
ไม่ให้ใครแตะต้องแม้แต่ปลายเส้นผม
ทว่า แม่นมเยว่กลับมองผู้เป็นนายด้วยความกังวล ตั้งแต่คุณหนู ฟื้นขึ้นมา นิสัยดูเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน แต่ก่อน หากหลิงเอ๋อร์ทําผิดเช่น นั้น คงเพียงหัวเราะผ่านไป ไม่เคยคิดลงโทษรุนแรง แม้แม่นมเยว่จะ เคยกังวลว่าความอ่อนโยนเกินไปจะทําให้คุณหนูอยู่ในจวนใหญ่เช่นนี้
ลําบาก ทว่าเมื่อเห็นด้านแข็งกร้าวในวันนี้ ใจก็ยังไม่อาจปรับตัวได้
จ้าวเข่อหรันเห็นสีหน้าลังเลนั้น ก็พอเดาได้ว่ากําลังคิดสิ่งใด แต่ จะให้นางบอกว่า ตนเองกลับชาติมาเกิดใหม่ ผ่านความตายและความ ทรมานมาจึงตาสว่างแล้วหรือ? หากพูดเช่นนั้น แม่นมเยว่คงคิดว่านาง สติวิปลาสเพราะถูกกระทบกระเทือนหนักเกินไป
“แม่นมเยว่ ท่านคิดอะไรอยู่หรือ?”
หลงเอ๋อ เอ่ยแทรก ทําลายความเงียบ
“มะ..ไม่มีอะไร”
แม่นมเยว่สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนรีบตอบ นางมองจ้าวเข่อหรันด้วย แววตาแน่วแน่ ไม่ว่าคุณหนูจะเปลี่ยนไปอย่างไร ก็ยังเป็นคุณหนูของ นางเสมอ และนางจะปกป้องคุณหนูด้วยชีวิต จ้าวเข่อหรันยิ้มอ่อน ก่อน
เอ่ยถาม
“แม่นมเยว่ ก่อนหน้านี้หลิงเอ๋อร์บอกว่าข้าตกลงไปในสระบัว
จริงหรือ?”
“จริงเจ้าค่ะ!”
แม่นมเยว่สีหน้าซีดลงทันที
“ตอนนั้น
