คุณแทบไม่มีลมหายใจ ทําเอาบ่าวขาดหาย
แม่นมเยวสีหน้าซีดลงทันที
“ตอนนั้นคุณหนูแทบไม่มีลมหายใจ ทําเอาบ่าวขวัญหาย
จ้าวเข่อหรันพยายามรื้อฟื้นความทรงจํา นางจําได้ว่าฤดูร้อนปีที่ ตนอายุสิบสาม เคยตกสระบัว และล้มป่วยอยู่กว่าครึ่งเดือน กว่าจะฟื้น ตัว ดูเหมือนเวลานี้จะตรงกับช่วงนั้นพอดี
“แล้วข้าตกลงไปได้อย่างไร ท่านรู้หรือไม่?”
แม่นมเยว่นิ่งคิด ก่อนตอบ
“ข้าก็ไม่แน่ใจเจ้าค่ะ วันนั้นคุณหนูรองมาชวนท่านไปชมดอกบัว แต่ภายหลัง เหตุใดท่านถึงตกลงไป…ไม่มีใครรู้ ตอนนั้นในศาลามีเพียง ท่านกับคุณหนูรองสองคนเท่านั้น”
คําว่า “คุณหนูรอง” ทําให้แววตาจ้าวเข่อหรันเย็นลงวูบหนึ่ง ก่อน
จะกลับมาเรียบเฉย
“ช่วงนี้ในจวนมีเรื่องใดเกิดขึ้นหรือไม่?”
“ไม่มีเจ้าค่ะ ทุกอย่างสงบดี”
แม่นมเยว่ถอนหายใจเบา ๆ
“อา….แต่พรุ่งนี้เป็นวันฉลองอายุครบปีของท่านหญิงชรา
ตระกูลหลิน แห่งจวนจงอี้โหว ว่าที่แม่สามีของคุณหนู เห็นทีปีนี้ท่านคง
ไปไม่ได้เสียแล้ว”
ชื่อเสียงของจวนจงอี้โหวดังก้องไปทั่วเมืองหลวง และวันเกิดของ
ท่านหญิงชราแห่งตระกูลหลิน ย่อมเป็นงานใหญ่ที่ผู้คนหมายตา
จ้าวเข่อหวั่นก้มมองมือของตนเอง แววตาลึกซึ้งยากหยั่งถึง
ต่อไป…
ชาติที่แล้ว….นางพลาดโอกาสสําคัญครั้งนั้น
แต่ชาติใหม่นี้ บางทีโชคชะตาอาจไม่ได้ถูกกําหนดไว้ตายตัวอีก
