็ถูกทำให้กลัวจนไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมาสักคำเดียว
หนึ่งในผู้คุมกล่าวขึ้นมาว่า “ท่านอ๋องจิ่วเยี่ย เพราะพวกข้าต้องมาทำงานหน้าที่จึงได้มาที่่คุกโลหิตแห่งนี้ หากล่วงเกินไป ท่านอ๋องจิ่วเยี่ยโปรดอย่าถือสาผู้น้อยเลยนะขอรับ”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “พวกเจ้าทำเรื่องที่มันล่วงเกินไปแล้วแต่คิดจะขอโทษอย่างลวก ๆ แล้วปล่อยเรื่องนี้ไปอย่างนั้นหรือ ข้าจะบอกให้ว่าพวกเจ้าฝันไปเถอะ! คนเหล่านี้คือคนของข้า หา ากพวกเจ้าจะมาแย่งคนของข้า ข้าไม่มีทางถอยแน่นอน”
“แต่เดิมทีแล้วพวกเขาเป็นคนในคุกของพวกข้านะ!”
“เป็นเพราะพวกเจ้าไม่ระวังจนปล่อยให้คนหนีออกมาได้ และตอนนี้ข้าก็เป็นคนปราบพวกเขาได้ ฉะนั้นมันต้องเป็นของข้า และไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าจะตัดสินใจได้ด้วย”
“ท่านอ๋องจิ่วเยี่ยยังไม่ได้พูดอะไรเลย ยังไม่ถึงตาเจ้าที่…”
พรึ่บ!
คำพูดของคนผู้นี้ยังพูดไม่ทันจบ ก็มีพลังที่น่าสระพรึงกลัวจนทำให้คนหายใจไม่ออกห่อหุ้มเขาเอาไว้ และคนผู้นั้นก็ล้มฟุบลงไปบนพื้นโดยตรง
แกร่ก!
ขาทั้งสองข้างของเขาพลันเปลี่ยนกลายเป็นกระดูกขาว จากนั้นมันก็หักและกระจายไปทั่วพื้นดินทันที
จิ่วเยี่
