๋นจื่อสกัดกั้นเอาไว้ได้ ซึ่งเขาเองก็จนปัญญาเช่นกัน หลังจากนั้นเขาก็ต้องเผชิญหน้ากับการโต้กลับที่แข็งแกร่งของอวิ๋นจื่อ
พรวด!
เลือดสด ๆ ถูกพ่นออกมาจากปากของเขา และเขาก็ล้มลงไปบนพื้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ขมขื่น “ข้าแพ้แล้ว!”
เขารู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนผู้นี้ แต่รู้สึกว่าหากต่อสู้อย่างเต็มที่ ก็น่าจะเสมอได้อย่างไม่มีปัญหาแน่นอน แต่ใครจะไปคิดเล่าว่าเขาจะถูกบดขยี้อย่างสมบู รณ์เช่นนี้
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “การแข่งสนามต่อไป เป็นการประลองระดับเจ้าครองดินแดนอย่างนั้นสินะ!”
ชายชุดเขียวพยักหน้าเล็กน้อย “ใช่แล้ว!”
“ท่านเจ้าเมือง ข้าเอง!”
“ท่านเจ้าเมือง ข้าขอรับ!” ลุงโซ่วกล่าวพลางเดินออกมา
เมืองหนามโลหิตของพวกเขา มีระดับเจ้าครองดินแดนน้อยจนน่าสงสาร ซึ่งมันเทียบกับผู้แข็งแกร่งระดับใต้เท้าไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ซึ่งการมีช่องว่างระหว่างพลังมากเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องที่ ดีเลย
ซึ่งอีกฝ่ายมองเห็นจุดด้อยนี้ได้อย่างชัดเจน ถึงได้เสนอการท้าทายเช่นนี้ออกมา
เมืองหนามโลหิตของนาง ไม่มีระดับเจ้า
