่านพักผ่อนให้สบายเถิด มีข้าอยู่ตรงนี้แล้ว!”
เจ้าเทพพยากรณ์ไร้สาระอะไรนั่น จะรังแกคนอื่นมากเกินไปแล้ว สิ่งนี้ทำให้ภายในใจของอู๋ตี้รู้สึกโกรธมากจริง ๆ
น่าเสียดายที่ความสามารถของเขายกระดับขึ้นช้าเกินไป คิดไม่ถึงเลยว่าคราวนี้พวกมันจะช่วยอะไรนายท่านที่ถูกไล่ฆ่าไม่ได้เลย
บัดซบเอ๊ย!
ทันทีที่มู่เฉียนซีลืมตาขึ้น ดวงตาสีม่วงเงินนั้นก็จ้องมองมาที่นาง เขากล่าวว่า “นี่เจ้าไปล่วงเกินคนแบบไหนมากันแน่? ในแดนนรกแห่งนี้คนที่สามารถเชิญคนเช่นนั้นมาได้มีไม่มากนัก กหรอก”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้ามีคนที่รู้สึกสงสัยอยู่คนหนึ่ง คนผู้นั้นมีชื่อว่าร่างทรงอู๋หยา เจ้าน่าจะเคยได้ยินชื่อเสียงของคนผู้นั้นมาบ้างนะ!”
“ท่านอู๋หยา นะ…นั่นมันเป็นไปไม่ได้หรอก! ท่านอู๋หยาเป็นผู้ที่ไม่มีความปรารถนาใด ๆ มาโดยตลอด ไม่เห็นจะมีเหตุผลอะไรที่จะต้องส่งคนมาไล่ฆ่าเจ้าเมืองเล็ก ๆ อย่างเจ้าเลย ความสามาร รถของเจ้ายังไม่ถึงระดับเจ้าครองดินแดนเลยด้วยซ้ำ แล้วท่านอู๋หยาจะต้องการฆ่าเจ้าไปทำไมกัน?”
ในตอนที่อวิ๋นจื่อยังอยู่ที่แดนเทพเขาเคยได้ยินชื่อ
