ข้าจะบอกท่าน
แม่ ข้ามิอาจเลี้ยงบ่าวผู้สูงศักดิ์เช่นเจ้าได้ ส่งไปขายเสียยังดีกว่า”
ถ้อยคําเรียบง่าย หากเฉียบคมดุจมีดกรีดใจ หลิงเอ๋อร์หน้าซีด เผือด รีบก้มศีรษะลงต่ํา
“บ่าว…รับโทษเจ้าค่ะ”
แม้ในใจยังคับแค้น แต่หลิงเอ๋อ ไม่กล้าขัดขืนอีก หากถูกขาย ออกไป ชีวิตนี้คงดับสิ้น อีกทั้งคุณหนูรองเคยสัญญาว่า หากนางคอยจับ ตาดูคุณหนูใหญ่ให้ดี ผลประโยชน์ย่อมไม่ขาดมือ ดังนั้น ต่อให้เจ็บปวด เพียงใด ก็ต้องอดกลั้น แม้นางก้มหน้า แต่จ้าวเข่อหรันยังได้ยินความ แข็งขืนแฝงในน้ําเสียง เพียงแต่แสร้งไม่รับรู้ ยังไม่ถึงเวลาจะกําจัดนาง ประกายมีความผ่านดวงตางาม เร็วจนไม่มีผู้ใดทันสังเกต “พอแล้ว ออกไป รับโทษเสีย
สิ้นค้า นางโบกมือเบา ๆ หลิงเอ๋อร์จึงลุกขึ้น ก้าวออกไปด้วยหัวใจ หนักอึ้ง ราวถูกพันธนาการด้วยบาปและความลับที่ต้องแบกรับเพียงลํา
พัง
