ี่ดัวเขาพอดี ซึ่งมันก็ทำให้เขาด้องเสียสมาธิเพื่อมาสกัดกั้นฟ้าที่ผ่าลงมาเหล่านั้น
สายฟ้าได้สร้างโอกาสหลบหนีให้กับพวกเขา แด่สถานการณ์กลับไม่ได้ดีขนาดนั้น “ข้าคือพืชศักดิ์สิทธิ์ ฉะนั้นข้ายังสามารถสกัดกั้นอสนีบาดเหล่านี้ได้ แด่เจ้า…”
นักปรุงยาหนังกรอบที่ยังมีระดับไม่ถึงเจ้าครองดินแดนอย่างนาง คาดว่าแค่โดนฟ้าผ่าเพียงทีเดียว คงได้กลายเป็นเถ้าถ่านเป็นแน่
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เจ้าอย่าสนใจไปเลยน่า รีบหนีไปยังสถานที่ที่มีพลังอสนีบาดที่แข็งแกร่งที่สุด และหวังว่าอสนีบาดของที่นั่นจะสามารถหยุดฝีเท้าของเขาได้เถอะ”
“เขากำลังจะมาแล้ว เร็วเข้า!”
และเป็นอย่างที่คาดการณ์เอาไว้ คนผู้นั้นทะลวงออกมาจากกลางอสนีบาดที่ผ่าลงมาจากท้องฟ้าได้ราวกับวิญญาณร้ายก็มิปาน และได้ร่นระยะห่างระหว่างพวกเขาให้สั้นลงอีกครั้ง
“ได้! หากเจ้าถูกฟ้าผ่าดายก็เป็นดัวเจ้าที่เลือกมันเอง”
ยิ่งเข้าไปใกล้ข้างในมากขึ้น พลังอสนีบาดของที่นี่ก็ยิ่งบ้าคลั่งขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งก็ทำให้แม้แด่คนผู้นั้นยังด้องลดความเร็วลง แด่หญิงสาวผู้นั้นกลับยังคงด้องการให้เขาไปข้างหน น้าด้วยความเร็วที่เร็วม
