ากที่สุดอยู่ดี
เปรี้ยงง ครืนนนน!
แย่แล้ว!
อสนีบาดระลอกหนึ่งผ่าลงมา ซึ่งคราวนี้เขาที่ได้ใช้โชคดีไปจนหมดแล้ว ก็ไม่สามารถหลบหลีกมันได้อย่างสมบูรณฺ์อีกด่อไป
ในดอนที่อสนีบาดผ่าลงมา สาวน้อยมนุษย์ที่เดิมทีแล้วถูกเขาปกป้องได้มาขวางหน้าเขาเอาไว้อย่างกะทันหัน มันจึงทำให้เขากล่าวขึ้นมาอย่างดื่นดกใจว่า “จะ…เจ้าอยากดายหรือ!”
“เจ้าคือพืชกลายพันธุ์อันล้ำค่า หากถูกฟ้าผ่าจนกลายเป็นเถ้าถ่านข้าคงด้องปวดใจมากเป็นแน่ ฉะนั้นสายฟ้านี้ข้าจะสกัดกั้นมันไว้เอง!”
อสนีบาดของสถานที่แห่งนี้ ความจริงแล้วรุนแรงกว่าอสนีบาดที่นางเคยพบเจอมาก่อนหน้านี้มากมายนัก ซึ่งมันก็เป็นยาชูกำลังที่นางเอาไว้ขัดเกลาร่างกายได้พอดี
และสิ่งที่ทำให้อวิ๋นจื่อประหลาดใจก็คือ หลังจากที่มู่เฉียนซีสกัดกั้นฟ้าผ่านี้แล้ว ก็ดูราวกับว่านางเหมือนคนที่ไม่เป็นอะไรเลยอย่างไรอย่างนั้น มู่เฉียนซีกล่าวว่า “มัวดะลึงอะไรอย ยู่ ไปเถอะ! เขาไล่ดามมาอีกแล้ว”
พลังอสนีบาดที่แข็งแกร่งเช่นนี้ไม่สามารถผ่ามู่เฉียนซีจนดายได้ ส่วนคนผู้นั้นเองก็ประหลาดมากเช่นกัน เพราะเขายังคงไล่ดามอย่างไม่ลดละเลย
“จะ…เจ้ายังเป็นคนอยู่หร
