นที
“คุณหนู ถึงเวลาทานยาแล้วเจ้าค่ะ”
จ้าวเข่อหรันรับมาอย่างนิ่งงัน ค่อย ๆ จีบลงทีละอีก รสขมฝาดยัง ไม่เท่าความขมในใจ หลิงเอ๋อร์… ตอนนี้คงกลายเป็นคนของเข่อเหรินไป แล้ว เช่นนั้นย่อมปล่อยไว้ไม่ได้ แต่ยังไม่ถึงเวลา…. ต้องรอจังหวะที่ เหมาะสม ประกายเหี้ยมเกรียมวาบผ่านดวงตานางอย่างรวดเร็ว
จากนั้นนางหันไปมองแม่นมเยวกับหลงเอ๋อร์ ความอบอุ่นไหลบ่า ขึ้นในอก ชาติที่แล้ว ในยามวิกฤต มีเพียงสองคนนี้ที่ยืนหยัดปกป้อง นาง โดยเฉพาะแม่นมเยว่… ที่ถึงกับยอมพลีชีวิตแทนนาง ชาตินี้ นางจะ ปกป้องพวกเขาให้ได้
“แม่นมเยว่ ข้าเป็นอันใดไปหรือ?”
จ้าวเข่อหรันเอ่ยเสียงเรียบ
“แล้วข้าหลับไปนานเท่าใด”
แม่นมเยว่ยังไม่ทันตอบ หลิงเอ๋อร์ก็รีบแทรกขึ้นอย่าง
กระตือรือร้น
“คุณหนูตกลงไปในสระบัวเจ้าค่ะ รับลมหนาวจนไข้ขึ้นสูง หมด
สติไปสามวันเต็ม ๆ”
ท่าที่รีบร้อนนั้น แสดงให้เห็นว่าหล่อนลืมกฎระเบียบไปเสียสิ้น เพราะที่ผ่านมา จ้าวเข่อหรันเอาใจและปล่อยปละจนเคยตัว หากเป็นคุณ หนูคนเดิมคงมีถือสา แต่บัดนี้… นางมองทะลุทุกสิ่งแล้ว จ้าวเข่อหรันเงย หน้าขึ้น สายตาคมกริบราวคมกระบี่
“คุกเข่าลง”
เสียงตวาดดังสนั่น มิใช่คําหยาบโลน หากหนักแน่นดั่งฟ้าผ่า สั่น
สะเทือนทั้งห้องจนบรรยากาศเยียบเย็นลงในพริบตา
