ความอ่อนแอ ความขลาดกลัวในอดีต คล้ายถูกชะล้างไปกับน้ําตา ดวงตาของ จ้าวเข่อหรันค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแน่วแน่ ใสกระจ่าง หากมองลึกลงไป จะ เห็นประกายเย็นเยียบวาบผ่านราวคมมีดบางเฉียบ เมื่อสวรรค์เมตตาให้
โอกาสอีกครั้ง ชาตินี้นางจะไม่โง่งมจนต้องจบชีวิตอย่างน่าเวทนาอีกเด็ด ขาด นางจะมีชีวิตในแบบของตน มิหลบซ่อนอยู่ในกระดองเต่าให้ใคร เหยียบย่าอีกแล้ว
“คุณหนูพื้นแล้ว!”
เสียงใสของหลิงเอ๋อร์ดังขึ้น นางยกชาม ยาต้มร้อนกรุ่นเข้ามาใน
ห้อง แม่นมเยวขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ตะโกนเอะอะอันใดกัน ไม่มีมารยาทเลย”
เมื่อเห็นใบหน้าของหลิงเอ๋อร์ หนึ่งในคนที่ร่วมมือสังหารนางใน
ชาติที่แล้ว โลหิตในกายของจ้าวเฃอร้นพลันเลือดพล่าน นางเคยเชื่อใจ “ตะโกนเอะอะอนโดกน ไม่มีมารยาทเลย
เมื่อเห็นใบหน้าของหลิงเอ๋อร์ หนึ่งในคนที่ร่วมมือสังหารนางใน
ชาติที่แล้ว โลหิตในกายของจ้าวเข่อหรันพลันเดือดพล่าน นางเคยเชื่อใจ สาวใช้ผู้นี้สุดหัวใจ ทว่าผลลัพธ์กลับเลี้ยงงูเห่าไว้ข้างกาย สุดท้ายมันก็ หันเขี้ยวมากัดเจ้าของ ร่วมมือกับเอ่อเหรินใส่ร้ายนางจนสิ้นชีวิต
ความแค้นแล่นขึ้นมาถึงปลายลิ้น สายตาที่จ้าวเข่อหรันทอดมอง ไปนั้น เย็นจัดราวหิมะกลางเหมันต์ เพียงชั่วพริบตานางก็เก็บงําทุกสิ่งไว้ ภายใต้เปลือกสงบเรียบ หลิงเอ๋อร์สะดุ้งเล็กน้อย รู้สึกเหมือนถูกมอง ด้วยสายตาเคียดแค้น แต่เมื่อกะพริบตาอีกครั้ง กลับเห็นเพียงความ เรียบเฉย จึงคิดว่าตนคงตาฝาด รีบยืนถ้วยยาให้ทั
