งเจ้าเมืองลู่ถูกทำให้หวาดกลัวจนกลายเป็นคนโง่เง่าไปแล้ว เขากล่าวว่า “อย่าฆ่าข้า! พวกท่านห้ามฆ่าข้าเด็ดขาดเลยนะ! ข้า…แม้ว่าพวกท่านจะมีคนระดับใต้เท้าถึงสิบสามคน แต่ข้า…หากข้าตาย ก็อาจจะมีราชทินนามมากมายหาเรื่องสร้างปัญหาให้เมืองหนามโลหิตของพวกท่านก็ได้”
“คือว่า…ข้าไม่ได้ข่มขู่พวกเจ้าจริง ๆ นะ! ข้าจะไปกล้าได้อย่างไร แต่นี่ข้ากำลังพูดความจริง! ได้โปรดเถอะ ข้ายังไม่อยากตาย!”
เฉี่ยซื่อไม่จำเป็นต้องรอให้มู่เฉียนซีเอ่ยปาก เขาก็ได้แจ้งทุกสิ่งที่ต้องการเป็นข้อ ๆ ให้เจ้าเมืองของเมืองลู่ไปดำเนินการ
หลังจากที่เฉี่ยซื่อพูดออกมาทีละข้อ เจ้าเมืองของเมืองลู่ที่เดิมทีก็ไม่สนใจว่าข้อเรียกร้องทั้งหมดจะไร้เหตุผลแค่ไหน พลันพยักหน้ารับทันที
หลังจากที่อธิบายเรื่องเหล่านี้เรียบร้อยแล้ว เฉี่ยซื่อก็ยิ้มอย่างสดใสแล้วกล่าวว่า “เจ้าเมืองของเมืองลู่ จงทำให้ดี! เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะให้เจ้านายส่งข้ามาดูแลงานที่เมืองลู่ แห่งนี้”
เจ้าเมืองของเมืองลู่ตัวสั่นเทาไม่หยุด เขากำลังร่ำไห้อยู่ภายในใจ ได้โปรดอย่ามาดูแลงานที
