พิณดังมาจากเมืองเหลียนแห่งนั้น
แม้ว่าเมืองเหลียนจะไม่ได้ใหญ่นัก แต่ทว่าบรรยากาศทุกหนทุกแห่งล้วนงดงามเป็นอย่างมาก และเสียงของพิณนั้นก็ดังมาจากจวนเจ้าเมือง ซึ่งเห็นได้ชัดว่ามันกำลังดึงดูดให้พวกเขาตามไปที่น นั่น
มู่เฉียนซีผงะไปเล็กน้อย เจ้าเมืองของที่นี่แตกต่างจากคนก่อนหน้านี้จริง ๆ
“ไปที่จวนเจ้าเมือง!” ขบวนของพวกเขาแข็งแกร่งมาก จนไม่ต้องกลัวว่าเจ้าเมืองของเมืองเหลียนแห่งนี้จะเล่นกลอุบายอะไรหรือไม่
ภายในลานบ้านเงียบสงบเป็นอย่างมาก ที่นั่นก็มีชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนพื้น และกำลังดีดพิณอยู่อย่างนุ่มนวล
ผมดกดำยาวสยายแผ่กระจายอยู่บนพื้น ทั้งคิ้วและดวงตาของเขาไม่มีส่วนไหนไม่ประณีตเลยแม้แต่น้อย ซึ่งทำให้มองไม่ออกเลยว่าเป็นหญิงหรือชายกันแน่
หลังจากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองพวกของมู่เฉียนซี ด้วยดวงตาสีม่วงอ่อนคู่นั้นของเขา
ดวงตาของเขาฉายแววประหลาดใจเมื่อจ้องมองไปทางพวกของเฉี่ยอี้ และสุดท้ายเขาก็กล่าวอย่างเฉยเมยว่า “หนามโลหิต!”
